Jan Cremer - Ik Jan Cremer Derde Boek

, door ()

5221_catalogue_8339_detail.jpg

Net wat ik toen nodig had: een opgevoerd, hondsbrutaal jongensboek vol subversieve avonturen en vooral vol willige stoten met 'fenomenaal tietwerk', en felrealistische, nog niet door vrouwencomités gecompliceerde seks. Het duurde niet lang of ik verslond tijdens een hormonenstorm ook 'Ik Jan Cremer 2'. Die rauzende, in een jakkerende, reportageachtige stijl geschreven romans behoren tot mijn dierbare jeugdherinneringen. En dan te bedenken dat sommige mensen met de Bijbel zijn opgegroeid.

Het benieuwde mij of ik nog een schijntje van les neiges d'antan zou kunnen terughalen aan de hand van het pas verschenen 'Ik Jan Cremer 3'. In dat boek van 544 pagina's brengt de Held-Tegen-Wil-En-Dank verslag uit van zijn hachelijke verblijf in de States halfweg de jaren zestig. Het notoire Chelsea Hotel in New York was er zijn uitvalsbasis. In geschrifte is Jan Cremer nog geen haar veranderd: de vrouwen vertonen zich in babydoll aan hem, of, nog luchtiger, in een jarretellengordeltje, en weldra gaat het van: 'Mijn eikel die ik alvast tussen haar natte lippen had geparkeerd, stond op springen.' Cremers aangeboren stijlfiguur is de hyperbool. 'Alles wat ik zeg en schrijf is de waarheid. Mijn waarheid,' luidt de waarschuwing voorin dit boek. Het komt me voor dat zijn waarheid vaker tegen mijn scepsis aanknalt dan vroeger. Fictie is de waarheid liegen, maar Jan Cremer voert in dit boek nogal veel wereldbekende kunstenaars op, die hij allemaal persoonlijk blijkt gekend te hebben: le tout New York, tot de oude moeder van Andy Warhol toe. Daardoor ga ik als lezer een ander soort waarheid verwachten dan je doorgaans in fictie aantreft.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven