Flore Plisnier - Te wapen voor Hitler

Dat de Walen onder de Duitse bezetting gemiddeld goed en de Vlamingen gemiddeld fout waren, is een hardnekkig Belgisch cliché. Flore Plisnier, een jonge Franstalige historica, herinnert er in haar boek 'Te wapen voor hitler' (Meulenhoff/Manteau) aan dat de Belgische krijgsraden na de oorlog méér en ook zwaardere straffen hebben uitgesproken in Wallonië dan in Vlaanderen. Er zijn in Franstalig België ook meer collaborateurs terechtgesteld. Voor alle bekende schaakstukken uit de Vlaamse collaboratie bestaan er Waalse tegenhangers: tegenover de oostfronters van het Vlaams Legioen staan die van het Légion Wallonie, tegenover de Vlaamse Wacht de Guarde Wallonne...

Verschillen zijn er natuurlijk ook. Het gewapende verzet was in Wallonië véél heviger en bloediger dan in Vlaanderen. De represailles waren dat evenzeer. Flore Plisnier heeft onder meer in de strafdossiers van de beruchte DSI-brigades (Département Sécurité et Information) van Léon Degrelle gespit. Daar stijgt een vreselijke walm uit op. Ze waren bevolkt met het goorste tuig van de richel, dat de kans schoon zag om op eigen houtje voor Waalse Gestapo te spelen. Zelfs de Duitsers vonden dat ze het te bont maakten. Plisnier probeert het beeld van de gewapende collaborateurs te verrijken door er 'sociologische profielen' van op te stellen. Maar Degrelle heeft natuurlijk geen keurig bijgehouden ledenlijsten van zijn Rex-bendes achtergelaten. Ze moet zich dus behelpen met fragmenten van namenlijsten en onvolledige gerechtelijke informatie. Het beeld dat daaruit naar voren komt is niet echt verrassend: bij de eerste lichting Waalse legionairs waren er nog redelijk veel goed opgeleide, vermoedelijk idealistische jongemannen. Maar daarmee was het kruim van de Waalse collaboratie het land uit. Wat er zich nadien nog aanbood, was niet bepaald de fine fleur van onder de taalgrens.

Na de oorlog stond er geen Waalse Volksunie op om de rechten van de 'zwarten' te verdedigen. Sommige volkeren verkiezen amnesie boven amnestie.