Lester komt op wankele benen te staan: vraagt hij zich sowieso al af of de liefde voor zijn eega realiteit dan wel luchtspiegeling is, dan wordt hij nu helemáál door breed uitwaaierende twijfel bezet. Terwijl hij zich door enkele knullige beslissingen in nesten werkt, probeert hij zichzelf, tussen een trits existentiële bespiegelingen door, een romantische blijdschap aan te praten. Maar in al zijn opgepompte mannelijkheid wordt Lester net heel kwetsbaar: een duts in de grote knikkerbaan van het leven.
Gesneden koek voor Christophe Vekeman, die pitch: hij is er immers in gespecialiseerd het weidse land tussen prille hunker en definitief geloken passie met krullend proza te versieren. Zijn personages zijn naakt en rillen van kwetsbaarheid, maar Vekeman weigert hartstochtelijk om ze te kijk te zetten: altijd is er empathie, en altijd is er sussend mededogen. Logisch ook: Vekeman duwt zijn lezer graag een confronterende spiegel voor de smoel. Dan is hoop, hoe vaag gedefinieerd ook, geen overbodig goed.
De snedigheid waarmee hij formuleert en de waarachtig komische manier waarop hij door stront en smerigheid waadt, maken van Vekeman een auteur die nooit vrijblijvend klinkt. Gulzig trekt de schrijver alle registers open. Er zit drift in dit boekje, angst, passie en twijfel. Maar ook: hoop, liefde en honger. Zijn uitgepuurde plot lengt Vekeman bovendien aan met aforismen: 'Lege jurken' zit vol lekker bekkende brokken wijsheid die zelden pedant of geforceerd klinken.
'Hij is als een kind dat een volwassene imiteert,' klinkt het ergens in 'Lege jurken' met betrekking tot Lester. We zeiden het al: Vekeman, spiegelman.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook