Louise, een versuft musje dat net door haar minnaar op de keien is gezet, gaat op de loop voor de ruïnes in haar hoofd en belandt achtereenvolgens in Havana, New York, Venetië, op de Oriënt-Express en in Parijs. Daar zet ze zich aan het schrijven: brieven aan haar ex waarin ze onhandig aanhikt tegen het liefdesverdriet dat haar leven opgeschud heeft. Een ellendig naschrift bij een geknakte relatie, dus: geschikt voer voor wie zelf al eens geslagen door liefdesverdriet door het leven heeft moeten hinken.
Helaas. Besson, in thuisland Frankrijk doodgeknuffeld door de critici, klinkt in 'Verzoening' vooral steriel. De zinnen die hij Louise laat opschrijven, zijn vlak, lauw en mistroostig. Nergens vind je de tergende eenzaamheid terug, het uitgerukte hart, de wanhoop die een mens mismeestert als het liefje is gaan fladderen, de bodem van de fles Jack Daniel's in zicht komt en op de achtergrond The Smiths hun zwanenzang lispelen.
Al snel begint het te dagen dat dit geen klaaglied in hoge tonen is, maar gewoon een oefening: een kattebelletje dat in sommige passages pijnlijk dicht het niveau van een stationsromannetje scheert. 'Want welke misdaad heb ik begaan om zo'n straf te verdienen? Aan wat voor gruweldaad ben ik schuldig om zo'n uitsluiting te ondergaan? Deze ballingschap is erger dan een veroordeling tot de dood.' Het zijn voorgekauwde fletsigheden van het soort dat wij ooit weleens in een krakkemikkig dagboek gemikt hebben. Niets mis mee, alleen: die brokjes puberheroïek bewaren wij wel achter slot en grendel.
'Verzoening' is een flauwig egodocument dat vergeet aan het hart te krabben: de gedumpten van deze wereld zullen het met The Smiths moeten doen.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook