'Het spel van De Niro' - de titel verwijst naar de Russische roulette-scène uit 'The Deer Hunter' - speelt in een stad die stof en bloed ophoest, en levens in de kiem gesmoord ziet: het Beiroet van de Libanese burgeroorlog, begin jaren 80.
Bassam (de verteller) en George zijn twee vrienden - broeders noemen ze elkaar, de valse romantiek van tieners met een getorpedeerde toekomst - die opgroeien in het christelijke deel van de stad en de geur van oorlog niet meer uit hun kleren krijgen. Dode familieleden, gapende kogelwonden in de ziel, vervagende mores and all that shit: 'Het spel van De Niro' is geen boek van juichende huppelsprongetjes.
Het wordt tijd om te gaan, meldt Bassam al op de eerste bladzijde, en hij kleedt in zijn fantasie Rome aan tot een stad van mythe en vertier, een oord waar het lichter ademen is dan in Beiroet. George denkt niet aan vertrekken. Hij sluit zich aan bij de christelijke milities, houdt zich staande met whisky en coke, en wordt gaandeweg een dolleman met een permanent rood waas voor de ogen. De vriendschap tussen de twee kreunt en steunt, maar kraakt niet.
En terwijl Bassam wacht tot hij kan vertrekken, wordt ook hij vooruitgezucht door de walm van die ellendige oorlog, die hem tot kuiperijen dwingt. Liegen wordt sjacheren, dan smokkelen, en ten slotte moorden. Ondertussen verglijden zijn gedachten steeds meer in hallucinaties, almaar dikker aangezet door de schrijver.
Lyrische hoogstandjes zijn het, pirouettes die bevreemdend contrasteren met de treurige, loodzware cadans die Hage - zelf een Libanese vluchteling - door de bloedbanen van zijn lezer laat schokken, maar perfect passen in dit morbide, hoestende verhaal. 'Het spel van De Niro' is spetterend, grimmig en naargeestig.
Een debuut dat je helemaal beurs slaat: lezen op eigen risico.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook