Dat is, bondig samengeknoopt, het verhaaltje waarrond Jakob Hein een alleraardigst boekje geschreven heeft. Uit 'Mijn eerste T-shirt', zijn debuut, viel al voorzichtig af te leiden dat de man de gave bezit om schlemielige types neer te zetten, outsiders die noodgedwongen maar met bezielde geestdrift morrelen in de marge. In 'Jensen houdt het voor gezien' trekt hij volop die kaart. Hein kijkt met grote ogen naar zijn personage - nu eens moet je hem een aangenaam weglezende zin voor ironie nageven, dan weer kijkt hij met prettige distantie en een hoop deemoed naar de postbode voor wie het allemaal niet zo goed wil lukken.
Toch is Jensen meer dan de robuuste antiheld die zichzelf vrijwillig uit de samenleving gomt. Want net door aan de kant te gaan staan en sikkeneurig neen te zeggen tegen de waan van de dag, lepelt de ex-postbode messcherpe inzichten op over de door hem zo gewantrouwde schijnwereld. Hij wekt vooral deernis op, deze krasselende lonesome cowboy, maar in al zijn argeloosheid formuleert hij waarheden die je slecht zitten. Want ja, werken we ons niet allemaal zonder ommezien de pleuris, laten we ons niet net iets te enthousiast bij het handje nemen als het over consumeren gaat, zijn onze sociale codes niet een beetje toe aan een update? Vragen die Hein bij monde van zijn personage de lezer voorgooit, en die de gezapigheid en de nonchalante leukigheid van dit boek een verraderlijke ondergrond meegeven.
Zelfs wanneer het allemaal potsierlijk wordt, Jensen hallucineert over een groot complot en zich definitief bekeert tot nietsdoen als levensvervulling, zelfs dan gloort er nog iets van waarheid door zijn gedachten en kaduuk gebouwde redeneringen. 'Jensen houdt het voor gezien' is een knappe miniatuur, een werkje dat even vlot weghapt als het confronterend is: zorg dat u het gezien heeft.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook