Benjamin Barber - De infantiele consument

, door ()

4427_catalogue_6993_detail.jpg

't Begint nochtans veelbelovend. De schrijver van het (vooral na de aanslagen van 11 september 2001) vaak geciteerde 'Jihad vs. McWorld' beschrijft de Amerikaanse burger als een dreinerige kleuter die, omdat hij overal en altijd zijn zin wil krijgen, de complexiteit van de samenleving negeert en daarmee de democratie ondergraaft: 'Vergeten is de precieze betekenis van het sociaal contract, een convenant waarbij individuen overeenkomen om hun niet-gewaarborgde persoonlijke vrijheid op te geven in ruil voor de zegeningen van een publieke vrijheid en een gewaarborgde veiligheid voor allen.' En van de staat hoeft de burger geen heil te verwachten: die is zozeer doordrongen van het extreme marktdenken dat hij zelfs zijn ultieme taak - het bewaren van de veiligheid, desnoods met geweld - schaamteloos privatiseert. Wat onvermijdelijk tot excessen leidt: zie de dubieuze rol van de beveiligingsfirma Blackwater in de oorlog in Irak.

Barber is goed op dreef als hij de boomende industrie voor kidults beschrijft, de onbeschaamd perverse uitspraken van gevierde marketeers onder de loep neemt of de ontspoorde relatie tussen producten en marketing beschrijft: diende reclame vroeger om een product aan de man of vrouw te brengen, tegenwoordig proberen diezelfde marketeers het koopvee alleen nog te lijmen aan een sterk merk waar - minor detail - een fysiek product aan vasthangt. Zoals Naomi Klein al schreef in 'No Logo' verkoopt Nike geen schoenen maar sportief succes en urban cool, Starbucks geen koffie maar een levenshouding, IBM geen computers maar business solutions.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven