A.M. Homes - De dochter van de minnares

't Is dat ze een fantastische en weergaloos goede schrijfster is of Zadie Smith, die we sinds 'White Teeth' en 'On Beauty' op haar woord geloven, kwam superlatieven tekort om 'De dochter van de minnares' van A.M. Homes te prijzen.

De dochter in kwestie is A.M. Homes zelf: ze was de vrucht van een buitenechtelijke affaire tussen de eigenaar en het jongste hulpje van een kledingzaak in Washington en werd meteen na haar geboorte ter adoptie afgestaan. Homes wist dat, maar tastte verder in het duister over haar natuurlijke ouders en hun motieven. Tot haar biologische moeder kort voor Kerstmis 1992 - Homes is dan 31 - contact zoekt: 'De plot van mijn leven is van het ene op het andere moment gewijzigd.' Deel 1 van 'De dochter van de minnares' registreert de onthutsende ontdekkingen die elkaar opvolgen in de turbulente jaren tussen het opduiken van Homes' moeder en haar dood zes jaar later. Niets of niemand ontziend formuleert Homes harde waarheden over zichzelf, haar adoptieouders en haar natuurlijke vader en moeder: 'Ik ben het resultaat van een seksleven, niet van een relatie.'

Deel 2 van 'De dochter van de minnares' omvat vijf in elkaar grijpende verhalen die Homes' wonderlijke autobiografie uitdiepen. In 'Mijn moeder uitpakken' reconstrueert de auteur het leven van haar moeder aan de hand van vier kartonnen dozen met documenten die ze na haar dood in haar flat samengeraapt heeft. In de slotalinea van dit wervelende, nagenoeg perfecte verhaal luidt het onverwacht: ''Dit bedenk je allemaal zelf,' zegt iemand tegen me. Misschien, misschien niet. Ik stel het me in elk geval zo voor.' Ook haar eigen leven groeit voor Homes onvermijdelijk uit tot een verhaal, dat zelfs nauw aansluit bij de schokkende, rauwe verhalen uit de Amerikaanse suburbs die haar literaire roem brachten.

In 'De elektronische antropoloog' legt Homes druk digitaal researchend haar stamboom aan. 'Mijn vaders achterste' is dan weer het relaas van de pijnlijke confrontatie met haar schofterige vader, die door zijn dochter genadeloos geanalyseerd en aan het kruis genageld wordt in 'Het lijkt wel een aflevering van LA Law' - vijftien duizelingwekkend sterke bladzijden met uitsluitend vragen. Het laatste van de vijf verstrengelde verhalen, 'Oma's tafel', verkent de links tussen Homes' familie en haar schrijverschap: 'Ik ben het kind van mijn moeder en het kind van mijn moeder, ik ben het kind van mijn vader en het kind van mijn vader, en als die zin iets te veel aan Gertrude Stein doet denken, dan ben ik misschien ook een beetje haar kind.' Familiebanden omhelzen literaire verbanden, in het sluitstuk van een indrukwekkend boek.

Het laatste woord is, net als het eerste, voor Zadie Smith: ''De dochter van de minnares' is het meest recente voorbeeld van de onverschrokkenheid en genialiteit van A.M. Homes.'

• A.M. Homes
• Powells.com: interview met A.M. Homes