Oscar van den Boogaard - Magic man

'Magic Man' begint met Bruno's vlucht uit de grootstad waar hij samenwoonde met zijn grote liefde Max, terug naar het Oostenrijkse dorpshotel dat ooit gerund werd door zijn ouders en nu door zijn broer. Daar, te midden van zijn psychotische familieleden, neemt hij de tijd om zijn wonden te likken en het gruis van zijn verpulverde illusies te analyseren. ''Het authentieke leven' dat mij in toverachtige woorden voor ogen stond, 'het werkelijke leven, waarin ik mij kon laten aantrekken door mijn eigen nieuwsgierigheid' - ik kon me bij deze volzinnen in mijn notitieblokje niets meer voorstellen.'

De nieuwe Bruno - laten we 'm Bruno versie 2.0 noemen - mag dan al ouder, sadder and wiser zijn, van zijn rusteloosheid is hij allerminst genezen. De bereidheid om in elke nieuwe ontmoeting de mogelijkheid tot een ander leven te zien, woedt onverminderd voort. Aangestoken door een citaat uit 'The Seed (2.0)', een nummer van de legendarische hiphopcrew The Roots ('I push my seed in her bush for life', tevens het motto bij de roman), probeert hij onder de schaduw van Max uit te komen door verliefd te worden op Denise, de vrouw van een hotelgast. Wanneer zij terugkeert naar haar geboorteland Brazilië gaat Bruno een meditatiecursus volgen, maar het boeddhisme blijkt niet opgewassen tegen zijn immer knagende levenshonger. Er zit niets anders op dan Denise te volgen en te hopen dat ook Bruno versie 3.0 zonder kleerscheuren kan overleven. De oversteek naar de Nieuwe Wereld blijkt aanvankelijk een schot in de roos, want de eeuwige rusteloosheid lijkt enigszins te luwen: 'Ik begon op de mannen te lijken die ik vroeger benijdde, omdat ze niet langer op zoek waren.' Tot de angst om het in de schoot geworpen geluk weer kwijt te spelen opnieuw de kop opsteekt: ook in Denise woedt namelijk het oceanisch verlangen, en wel met een allesverwoestende kracht.

Net als de schrijver Van den Boogaard in zijn hele oeuvre wisselt zijn hoofdpersonage magistraal verwoorde gewaarwordingen af met Bond Zonder Naam-achtige tienergevoelens ('Misschien is vergetelheid een troost. Het mooiste einde is om langzaam iedereen te vergeten en dan pas je laatste adem uit te blazen'). De vertelstem in 'Magic man' mag er dan al authentieker door klinken, wij moesten ons af en toe inhouden om niet te roepen: Oblanski, get a life! Maar de vakkundige wijze waarop Van den Boogaard de lezer aan het lijntje houdt, bijvoorbeeld door de details over de dood van Max slechts mondjesmaat vrij te geven, maakt veel goed.

'Bruno's optimisme' was niet onze favoriete roman van Oscar van den Boogaard (die eer is weggelegd voor het trio 'Fremdkörper', 'Liefdesdood' en 'Een bed vol schuim'), en deze sequel is dat evenmin. Maar na de dwangmatige en onsamenhangende lawine van goedkope sentimenten en de half afgewerkte verhaallijnen in 'Het verticale strand' is 'Magic man' een verademing.

• Oscar van den Boogaard
• Humo-interview met Emmanuel Lipp