Clare Allan - Poppy Shakespeare

Van de Amsterdamse draai die de Nederlandse vertaling meekrijgt, beginnen die haartjes vervaarlijk te knetteren ('Of God heb weer een wondertje verricht'). Toch heb Clare Allan heel wat meer in d'r mars dan dit tienerproza in vertaling doet vermoeden, en daar heeft d'r eigen straffe gevoel voor humor zeker mee te maken.

De actie speelt zich grotendeels af in het Abaddon, een psychiatrische instelling in een hoge toren ergens in Londen. Het gebouw is ingedeeld volgens een transparant principe: hoe hoger, hoe gekker. Beneden bevinden zich de 'drabbers', patiënten van de dagkliniek. De verdiepingen één tot zeven worden bezet door geïnterneerde 'floppen'. Verdieping acht is the point of no return: wie daar verzeilt, zien we nooit meer terug.

In de gemeenschappelijke ruimte op de rez-de-chaussee specialiseren de drabbers zich in sigaretjes roken, thee drinken en gestoord genoeg overkomen om zeker niet ontslagen te worden. Zoals elke sociale groep legt ook deze haar leden een duidelijke norm op, in dit geval: abnormaal zijn. Die omgekeerde logica wordt verstoord wanneer Poppy Shakespeare wordt opgenomen. Zij houdt bij hoog en bij laag vol dat ze niet krankzinnig is, hooguit een beetje 'gestrest'. Maar de enige advocaat die haar gezondheid kan bewijzen, mag Poppy alleen vertegenwoordigen als ze officieel geestesziek wordt verklaard. U snapt de ironie van deze paradox.

'Poppy Shakespeare' wordt verteld door N, een doorgewinterde drabber die zich daarbij allerminst aan de feiten gebonden voelt en veeleer per ongeluk toch eens een rake uitspraak doet. Drabbers klagen veel over het eten, 'vooral mensen die op halal wouden overstappen, omdat dat in een apart plastic bakje zat met een doorzichtige deksel wat je eraf kon rollen.'

'Poppy Shakespeare' heeft wat van een 'Big Brother met drabbers' en lijkt zelfs voor satire te gek om los te lopen. Clare Allan bracht echter zelf een derde van haar leven door in psychiatrische instellingen à la het Abaddon: zij zal het dus wel weten, zeker? Onder het motto 'alleen gekken spreken de waarheid' omarmen wij haar debuut als een originele, kafkaiaanse parodie op de Britse gezondheidszorg. Geestig!

• Bloomsburry: Clare Allan
• Meulenhoff: Clare Allan