Rick Moody - De wichelroedelopers

Daar ontwaakt in de nadagen van de Amerikaanse verkiezingen van 2000 - de Twin Towers staan nog in al hun glorie te blinken - Rosa Meandro, de bejaarde en drankverslaafde moeder van Vanessa Meandro, een vraatzuchtige business bitch die de kleine alternatieve filmproductiemaatschappij Means of Production runt.

Wat volgt is een magistrale estafette à la 'Short Cuts' waarin Moody inzoomt op een sublieme cast van personages, allen min of meer werkzaam in de Amerikaanse entertainmentindustrie en lijdend aan 'vraatzucht, egoïsme, grootheidswaan, chocoladeverslaving, pathologisch liegen, ongebreidelde seks, dwangneuroses: de wereld van de film.' Aan de oppervlakte geeft diezelfde wereld nochtans een gouden gloed af, één die de Pakistaanse academicus - thans taxichauffeur in the land of the free - Ranjeet ronduit euforisch stemt: 'Het woord schept een wereldwijde idylle, houdt als geen ander de Amerikaanse beloften in, het roept het beeld op van wat je allemaal in dit land van de onbegrensde mogelijkheden kunt bereiken, het woord movies.'

Het verhaal raakt in een stroomversnelling wanneer een ingestuurd script verloren gaat en de aan lager wal geraakte actieheld Thaddeus Griffin een nieuwe treatment uit zijn duim zuigt met flarden van een verhaal dat hij zich herinnert uit een telefoongesprek tussen Rosa en zijn bazin Vanessa. De enveloppe met zijn uitgeschreven pitch voor een groots opgezette familiesaga - titel: 'De wichelroedelopers' - belandt per vergissing in de handen van een concurrerende productiemaatschappij, de aldus ontstane buzz wordt opgepikt door weer andere concurrenten, de machine van de entertainmentindustrie trekt zich knarsend op gang: agenten gaan koortsachtig op zoek naar de onbestaande schrijfster van de roman waarop 'De wichelroedelopers' is gebaseerd, producers nemen contact op met potentiële acteurs, regisseurs en scriptschrijvers, en iedereen probeert elkaar weg te concurreren.

'Amerikaans barok', de roman waarin Moody eveneens de collectieve angsten en verlangens van een hele samenleving haarscherp verwoordde, ging nog te vaak gebukt onder zijn eigen sérieux - te veel Don DeLillo, te weinig Jonathan Franzen - maar in 'De wichelroedelopers' heeft de schrijver eindelijk de lichtere toetsen op zijn stijlklavier ontdekt (zie trouwens ook zijn geestige maar ietwat perverse lofzang op Santa Claus in de hoesteksten bij de cd-box 'Songs for Christmas' van Sufjan Stevens). De lezer rolt van de ene fantastische passage in de andere, tot en met de magistrale epiloog waarin een neoconservatieve rechter een oudtestamentisch pleidooi houdt tégen weekhartigheid en vóór de wil tot macht: een voorafspiegeling van het goddelijk geïnspireerde beleid dat het land de komende acht jaar de soep zal indraaien.

'De wichelroedelopers' is 'De correcties' van Jonathan Franzen meets 'Onderwereld' van Don DeLillo meets 'In alles een man' van Tom Wolfe. Kortom: een fuckin' Great American Novel waarvoor wij slechts de viersterrenbehandeling kunnen bovenhalen.

• Powells Interviews: Rick Moody