Christiaan Weijts - Art.285b

Hoofdpersonage Sebastiaan Steijn – in het boek consequent 'verdachte' genoemd - overkomt waar de trouwsten onder ons alleen maar van durven te dromen: twéé geliefden. De eerste is Victoria ('Vicky, Victoria, Diana'). Verdachte leert haar kennen als 'Diana nummer 4' in een peepshow. En verdachte? 'Hij zag, gaf zich gewonnen en kwam.' Aan de andere kant van de einder staat Rosa ('Rosa, Rosina, Rosetta') te blinken. Vijftien, half-Italiaans en heerlijk begeerlijk. Steijn geeft haar pianoles en al vlug gebeurt wat niet mag.

In de rest van de roman spartelt Steijn zich te pletter in het web tussen Rosa, Rosina, Rosetta en Vicky, Victoria, Diana, die van 'allerliefstelievelingsmeisje' verwordt tot 'zaadgrageclamydiahoer'. Met de minderjarige Rosa heeft hij strafbare seks, met de wulpse en 'zaadgrage' Victoria helemaal géén seks ('Man! Wat wij hebben is toch veel méér.'). Dat veel méér, of het gebrek eraan, drijft hem uiteindelijk tot stalking, en levert hem een aanklacht onder ART.285b op.

Uiteindelijk is het Steijns derde liefde - de muziek - die zegeviert. Hij filosofeert veel over Scarlatti en Liszt, maar moet pianospelen in een restaurant om te overleven. Weijts blaast kleurrijke zeepbellen, om ze dan zelf met een cynische grijns kapot te prikken. Realiteit, heet dat dan.

De wet op belaging kwam er aan het begin van een nieuwe eeuw, en Weijts kiest in zijn roman voluit voor de taal van de naughties. Er wordt lustig op los gemaild, ge-msn'd en ge-sms't; naar porno kijk je op het internet ('Aan het begin van het derde millennium was het aantal plengoffers dat onder de pc's neerregende vele malen groter dan dat wat in baarmoeders of condooms belandde'). Veel Engelse termen dus, veel 'Man!', veel 'Wat de fók!'. Erg is dat niet: 't klinkt zelfs behoorlijk lékker, vooral omdat zijn taal zich heel vanzelfsprekend tegen je aanvlijt, in al haar baldadige diversiteit en ontroering. En humor.

'Mooiemeisjesmacht', zo noemt verdachte de kunst die Victoria en Rosa zo goed beheersen: de kunst om hem aan zich te binden en nooit meer los te laten. 'Mooieboekenmacht' noem ik wat Weijts met mij deed. Mán wat een debuut, zaadgrageclamydiahoer nog aan toe.