Marthe Blau - In Zijn Handen

De laatste jaren werden de Franse letteren tot tweemaal toe uit hun zelfgenoegzame sluimer opgeschrikt; toen Michel Houellebecq zijn provocerende brandbom 'Elementaire deeltjes' dropte, en toen Catherine Millet haar avontuurlijke geslachtelijke omgang te boek stelde in 'Het seksuele leven van Catherine M.' Eén en ander deed de prangende vraag kiemen of Houellebecq en Millet het ooit gedaan zouden hebben - samen, bedoel ik, met elkaar dus. 't Zou best kunnen, hun beider zoektocht naar genot verliep in dezelfde periode en in dezelfde streek, en dus mogelijk langs dezelfde clubs en partouses. 't Zou zelfs kunnen dat ze zich die mythische eenwording niet meer herinneren, hun ideaal was immers opgaan in een anoniem kluwen van lustvolle lichaamsdelen. In elk geval hebben Houellebecq en Millet voor nageslacht gezorgd: op zoek naar bestsellers in de slipstream van 'Elementaire deeltjes' en 'Het seksuele leven van Catherine M.' hebben Franse uitgevers de jongste jaren massaal boekjes-zonder-broekjes in de markt gezet, en hun Nederlandse collega's zijn hen in ijltempo gevolgd. Vooruit dan maar, de lente roert zich: laten we eens voor een Parijs triootje gaan - met een belachelijke, een verdienstelijke en een vermakelijke participant.

Belachelijk is 'In Zijn handen' van Marthe Blau, dat 'Histoire d'O' van Pauline Réage 35 jaar na het origineel overdoet. De auteur is opnieuw een jonge vrouw die haar ware gezicht achter een pseudoniem versluiert, haar verhaal opnieuw het verslag van een vernederende en extremistische overlevering aan een man met sadomasochistische fantasieën. Maar waar 'Histoire d'O' taboedoorbrekend, verontrustend en tegendraads was, is 'In Zijn handen' veelal onnozel. (Zie ook de besprekingen van 'Hoer' van Nelly Arcan en 'Memmen' van Pierre Mérot.)