Pieter Aspe - 13

Tezamen met een forse herfstdepressie woei ons enkele weken geleden ook een stapeltje verse Vlaamse thrillers aan: wíj hebben helaas geen kalender nodig om te weten dat het weer Boekenbeurs is.

Pieter Aspe is één van die auteurs die u in manshoge stapels zal aantreffen in Antwerpen: hij heeft net aflevering dertien van zijn crimisoap rond commissaris Van In en diens adjudant Versavel afgeleverd, zeer toepasselijk '13' getiteld. Deze keer heeft een seriemoordenares het gemunt op overspelige echtgenoten, en moet Van In ook nog getrouwd zien te raken met Hannelore Martens. Er valt niet aan te twijfelen dat '13' in het bouwcentrum niet aan te slepen zal zijn, maar wie van een thrillertje minstens een aangenaam knetteren in de neurale netwerken verwacht, of eventueel een versneld hartritme en lichte ademhalingsmoeilijkheden, moeten we bij voorbaat teleurstellen: het enige wat ons kon verontrusten in '13' was het alcoholdebiet van het hoofdpersonage, en af en toe een zin als: 'Hoewel de menopauze nog veraf was, kon ze even snel van stemming veranderen als een kameleon van kleur' (p. 7). Aspes grootste zwakte is de achteloosheid waarmee hij zijn plot benadert, of zoals hij dat noemt: de 'organische manier' waarop hij een intrige tot stand laat komen. Heel gekunsteld, bijvoorbeeld, hoe Van Ins aanstaande huwelijk in de tweede helft van het boek opeens verband blijkt te houden met de reeks moorden die hij onderzoekt. Een voetschimmel ontwikkelt zich misschien organisch, een misdaadplot niet.