L. H. Wiener - Shanghai Massage

En als een overload Wiener - of één van zijn pseudoniemen - dreigt, volgt altijd wel een rondje zichzelf in de zeik zetten.

In 'Shanghai Massage' (Contact) laat Wiener zijn gedachten wentelen rond de afgelopen relatie met Quirina, het meisje dat eerder al geportretteerd werd in 'De verering van Quirina T.'. De oude man die valt voor de frisgroene lolita: 't is een - helaas tot vervelens toe - terugkerend thema in zijn werk. Wanneer de romance over is, blijft hij achter met rondmalende gedachten, alcohol, en het schrijven. En met Ming, 'het massagedier': een Chinees meisje dat zijn rug behandelt, en voor wie hij algauw enige begeerte voelt opwolken. De beste pagina's in het boek zijn die waarin hij zijn eerste Shanghai-massage beschrijft - wervelende literatuur.

Voor het overige is 'Shanghai Massage' een nu eens aanstekelijk, dan weer oervervelend rondje narcisme. Wiener slaagt erin om een naar ouwe schimmel ruikend cliché op te diepen ('Waar aanvankelijk computers robots bestuurden, daar dirigeren zij nu de mens, die ondergeschikt is geraakt aan zijn eigen creatie'), om enkele zinnen verder de vergeving van zijn lezer af te smeken met een rellerig zinnetje dat de boel wat opleukt ('Prachtig! Darwin met een stekker in zijn reet!').

Wanneer Quirina voor zijn deur staat, laat hij haar niet binnen, want: 'Ik heb Stephanie boven.' Pas een pagina verder komen we te weten wie die Stephanie is. De schrijver zet zich weer voor zijn computerscherm, waarop 'Stephanie middels de pauzetoets een glanzende lul stil in haar mond houdt'. Daar speelt een fijn verrassingseffect, maar elders gaat het zaniken over pijpen en neuken snel vervelen. Dan schrijft pakweg Christiaan Weijts toch bevlogener over porno.

Ook typisch Wiener: het gehussel met pseudoniemen, allemaal verenigd in L.H. Wiener, 'de alwetende verteller, die zelf nooit heeft bestaan'. Een literair spelletje schizofrenie dat op z'n best aardig uitpakt, maar - again - na een poos gaat vervelen. Net als de huis-, tuin- en keukenuitweidingen: wil ik eigenlijk wel weten hoe Wiener met zijn konijn converseert? Moet ik echt lezen over de functie van zijn tuin in zijn leven, over zijn buren, en over de manier waarop hij de krant leest en televisie kijkt? En wanneer stopt het mekkeren over zijn dubieuze verhouding met het 'Koningswater' - zijn puberale slang voor whisky.

Wiener schrapt ook te weinig: passages die overduidelijk in kennelijke staat geschreven zijn, laat hij in hun dronken plompheid gewoon staan.

Niettemin: er is al veel slechter geschreven over 'vastberaden eenzaamheid'.

• Uitgeverij Contact