Elvis Peeters - Dinsdag

boeken Maandag 5 maart 2012 - 12u27, door (pc)

De vorige roman van Elvis Peeters, ‘Wij’, een postmodern jongensboek, was een flinterdun werkje dat het moest hebben van een aanstellerige waarschuwing (‘Expliciet’) op de kaft. Het verhaal van zijn nieuwste worp lijkt in niets op de avonturen van een bende tieners. Op het eerste gezicht.

dinsdag

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4

In ‘Dinsdag’ (Podium) kijkt een anonieme man in Brussel terug op zijn leven wanneer een sociaal werkster aan zijn mouw trekt om hem naar een tehuis te verhuizen. De sympathie van de lezer waar oude mensen doorgaans op kunnen rekenen, maakt daarbij al snel plaats voor onbegrip en walging.

Wanneer hij op zijn zestiende een meisje verkracht – de lezers van ‘Wij’ beginnen zich verontrust af te vragen of de twee romans wel zoveel verschillen als gehoopt – wordt de man naar Congo gestuurd.

Daar probeert hij rond te komen door alle mogelijke baantjes aan te nemen, maar hij laat zich vooral door zijn instincten leiden - 'Mijn lul wijst niet langer naar de hemel,' denkt hij. 'Als ik hem nu achterna ga, zak ik in het graf.'

Uiteindelijk belandt de jongere versie van de verteller bij een rebellenleger, wat het boek nog meer verkrachtingen en andere ellende oplevert. Helaas een continuïteit in het schrijverschap van Peeters, net als het gebrek aan motieven, want de schrijver - al gaat achter Elvis Peeters tegenwoordig een auteurskoppel schuil – lijkt één van die mensen te zijn die zo'n pessimistisch wereldbeeld aanhangen dat ze richtingloos opportunisme als de natuurlijke staat van de mens beschouwen. Verdere uitleg is dan overbodig.

Daar zit misschien iets in – wij hebben ook zo onze avonden – maar boeiende literatuur levert het niet op.

Het is evenwel niet allemaal om te huilen. Peeters doet zijn best om reliëf in het verhaal te brengen. Door één personage te ontleden in plaats van een groep inwisselbare jongeren, door twee oude liefdes op te voeren waarop de verteller kan terugblikken met iets wat op melancholie lijkt, en door Congo als locatie te nemen, waardoor de lezer er de gespannen verhoudingen tussen blanken en zwarten als zijspoortje bij krijgt.

Het maakt ‘Dinsdag’ – er plakt geen sticker op, maar deze roman heeft een heuse trailer op YouTube - ontegensprekelijk rijker dan ‘Wij’. De horror is minder kitscherig, maar de onbeduidendheid blijft dezelfde.

0 reacties

reageer ook 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Deze week in Humo

designerdrugs square

73 soorten nieuwe designerdrugs

  Dinsdag 18 juni 2013 - 09u19

Luidens een recent rapport van het Drugsagentschap zijn er in 2012 drieënzeventig nieuwe psychoactieve stoffen onderschept in Europa: geestverruimende en hallucinogene waar, veelal synthetisch, waarvan de namen alleen al – cannabinoïden, tryptaminen, piperazinen – onze receptoren en synapsen aan het flapperen brengen. Lees een fragment

boeken - Archief

Zoeken in boeken:

Reviews per auteur:

btn
boekreviews rss

Jouw aanraders

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven