Betreurenswaardig genoeg is het, ook internationaal, nooit tot een doorbraak gekomen voor het nochtans spijkers met koppen slaande spreekwoord 'zet een aap een kepie op en hij bezigt algauw een banaan om het verkeer te regelen'. Gelukkig leeft de premisse van die gemankeerde zegswijze nu op in de nieuwe novelle van Peter Verhelst. Lees de bespreking

Stéphane Hessel, de patroonheilige van de indignados, stierf twee weken geleden in Frankrijk op de gezegende leeftijd van 95 jaar, maar in Vlaanderen is met Thomas Decreus een nieuwe voorman van de verworpenen der aarde opgestaan. Lees de bespreking

Aan het eind van 'De kinderjaren van Jezus' (Cossee), de nieuwe J.M. Coetzee, gloort er iets van hoop. Niet dat Coetzee naar een kleuterig happy end heeft toegewerkt, maar je kan daar, op de allerlaatste pagina, iets van samenhorigheid tussen zijn hoofdpersonages detecteren - een vluchtige vrede met hoe tijd en leven vlieden. Lees de bespreking

Enkele graffitikunstenaars bezorgen bekende werken uit de literatuurgeschiedenis een beetje meer street-credibility, en de straten wat meer intellectuele uitstraling. Bekijk de fotoreeks

‘Het is de student.’ Die stuntelige introductie – het is eind ’72 en stagiair Marc Didden belt aan bij het Amsterdamse huis waar midlife-Hugo Claus in die dagen vrijt en werkt – is typerend voor ‘Hugo Claus. Een hommage’ (De Bezige Bij): Didden maakt zich klein omdat het dan makkelijker tonen is hoe groot Claus was. ‘Dit kleine boekwerk heeft geen andere bedoeling dan hulde te brengen aan leven en werk van Hugo Claus.’ Lees de bespreking

Op Arnon Grunbergs autobiografie is het volgens het nawoord van 'Buster Keaton lacht nooit' (Nijgh & Van Ditmar) nog wel even wachten, maar in afwachting biedt zijn laatste worp, een verzameling filmessays die eerder als krantenartikels verschenen, alvast soelaas als pseudolevensverhaal. Lees de bespreking

Met de nietsontziende doortastendheid van de ware Viking verovert Karl Ove Knausgård, stoere en bebaarde Noor, stormenderhand Europa. Zoals voor veroveraars in dit tijdsgewricht wil helpen, is Knausgård in de schijnwerpers gekatapulteerd met een spektakelrijke stunt: hij publiceerde een zesdelige romancyclus, goed voor liefst drieduizend zeshonderd bladzijden; hij schreef zo schaamteloos en onverhuld autobiografisch dat er processen en familieruzies van kwamen; hij doopte zijn project 'Min kamp', verwijzend naar - het bloed en bodem tartende lef! - de jaren dertig. Lees de bespreking

'Zelden heb ik iemand met zoveel nadruk langs me heen zien kijken,' schrijft Marja Pruis over de ochtend in 2005 dat ze in een Amsterdams hotel op de Vlaamse schrijfster en prof filosofie Patricia de Martelaere afstapte om eens kennis te maken (ze zat in de jury van de Libris Literatuurprijs, die hen daar samenbracht). Lees de bespreking van 'Als je weg bent'

Op pagina 26 van 'La Superba' (De Arbeiderspers) praat Ilja Leonard Pfeijffer al tegen een geamputeerd vrouwenbeen. Hij heeft het kleinood-met-kous enkele bladzijden tevoren op straat gevonden. En ja hoor, even later bedrijft onze held er de liefde mee, om het vervolgens benauwd te krijgen: 'Een flinke kledder van mijn sperma op een geamputeerd vrouwenbeen, dat is precies het soort DNA dat technische rechercheurs het lekkerst vinden.' Lees de bespreking van 'La Superba'