Jonathan Coe - Nummer 11

, door ()

vrijbeeld

Maar voorwaar, eerst het goede nieuws: wie vindt dat er wel wat vaker een bulderlach mag galmen in het eerbiedwaardige Huis der Letteren zit als vanouds goed bij Coe. ‘Nummer 11’ (De Bezige Bij) borduurt verder op ‘What a Carve Up!’, de satirische farçe uit 1994 waarin Coe de Britse politiek op de korrel nam aan de hand van de lotgevallen van de steenrijke, maar ook hoogst onfortuinlijke familie Winshaw. Ook hier fungeert die familie als het gedroomde poppentheater om het gesjoemel in de Britse politieke coulissen te schetsen. Toch is ‘Nummer 11’ geen vervolgverhaal in de strikte zin, zoals Coe in één van de vele inside jokes die zijn roman rijk is, zelf suggereert. De schijnwerpers van ‘Nummer 11’ bewaart hij voor Alison en Selena, twee jonge vrouwen die de lezer doorheen de vijf kortverhalen annex hoofdstukken volwassen ziet worden.

Het eerste verhaal, ‘De zwarte toren’, heeft zowaar de allure van een gotische roman, waarin Coe de menselijke oerangsten (spinnen, aftakeling, de dood) slim verweeft met de teenage angst van Alison en Selena. Het scharniermoment uit hun jeugdjaren valt niet toevallig samen met een gitzwarte bladzijde uit de Britse politieke geschiedenis: de mysterieuze dood van defensie-expert David Kelly, volgens velen op het conto van de toenmalige Labour-regering van Tony Blair te schrijven. Verhaal nummer twee, ‘De comeback’, deed ons dan weer verwoed de zoektermen ‘Jonathan Coe’, ‘Black Mirror’ en ‘scenarioschrijver’ googelen – zo hard leek het weggewandeld uit deze BBC-serie, die eveneens wat groeimiddel op de uitwassen van de Britse maatschappij goot om er fijne satire uit te destilleren. Maar ach, originaliteit schmoriginaliteit: ‘De comeback’, over een onehitwonder dat deelneemt aan een realityreeks in de Australische rimboe, is in al zijn realistische trash tv-gruwel zo mogelijk nog huiveringwekkender dan de klassieke horror van ‘De zwarte toren’. Veel alarmerender vonden we het feit dat Coe soms een beetje prekerig begint te klinken in ‘Nummer 11’. Met name wanneer de Britse auteur zijn pijlen op de sociale media richt, begint ‘Nummer 11’ naar die andere BBC-serie te zwemen, ‘Grumpy Old Men’ – maar dan zonder de lichtvoetige toets.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven