Robbert Ammerlaan - Zijn eigen land

, door ()

mulisch vrij

Dat Mulisch van zijn eigen arrogantie een prettige performance wist te maken, is bekend. Arrogantie is een te klein woord voor Mulisch, zei zijn vriend Hein Donner eens, die er ook een fraai alternatief voor bedacht: ‘Een onverwoestbaar zelfbehagen.’ Maar Mulisch berichtte op een roekeloos openhartige manier over veel meer aspecten van zijn persoonlijkheid, en niet alleen om hun briljante verwoording zijn die gedachten interessant. Of hij zo geniaal was als hij zelf dacht, verdient verdere studie. Dankzij het nieuwe boek weten we nu alvast dat hij met zo’n groot hoofd ter wereld kwam, dat zijn moeder ingescheurd raakte, ze werd zonder verdoving genaaid. Ook de factuur van de verloskundige diensten is bewaard.

Mulisch wou zijn eigen leven zien als een bron van inzicht, en vond daarom dat hij zijn verleden moest verzorgen ‘zoals men ook zijn lichaam verzorgt’. Hij deed dat in zijn talloze autobiografische geschriften, maar ook door een halve eeuw lang te bouwen aan het Mulisch-laboratorium, de werkplek aan de Leidsekade door hemzelf beschreven als ‘mijn eigen land’. Daar kon Ammerlaan de dagboeken, brieven, notities, foto’s en documenten inkijken die het kloppend hart vormen van ‘Zijn eigen land’. De afbeelding van zijn ziel, noemde Mulisch die ruimte ook een keer, en zijn ziel ziet er absoluut fraai uit in de kleurenafbeeldingen in dit boek.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven