Dyab Abou Jahjah - Pleidooi voor radicalisering

, door ()

pleidooi voor radicalisering sq

De schrijver hield het hoofd koel, de uitgeverij stond pal: na een waardige passage bij ‘Zomergasten’ ging het stof liggen. Intussen zijn we een halfjaar verder: onder anderen Leon De Winter en Tommy Wieringa hebben De Bezige Bij de rug toegekeerd, en we kunnen eindelijk afwegen of het boek de rel waard is.

Nee, dus. ‘Pleidooi voor radicalisering’ is geen staatsgevaarlijk werkstuk dat het vuur aan de lont steekt of grote maatschappelijke deining en straatprotesten zal uitlokken. Het is uitgedraaid op een betrekkelijk taaie en, franchement, soms saaie literatuurstudie, geschoeid op de leest van de politieke filosoof Antonio Gramsci en andere denkers uit de marxistische school. Die erudiete opzet strekt tot eer, maar Jahjah overvalt de achteloze lezer met vele parafrases en conceptuele bespiegelingen. Zijn zinnen lopen soms stroef, en Jahjah hanteert te vaak holle containerbegrippen – dé elite, hét systeem, dé macht, dé status quo – waardoor het pamflet de urgentie mist die hij wel in zijn opiniebijdrages weet te leggen. Jahjah lijkt dat eigenaardig genoeg soms zelf te beseffen: in het begin van hoofdstuk 4 biedt hij de lezer zelfs de mogelijkheid om het over te slaan, wegens ‘vrij theoretisch’.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven