Christiaan Weijts - Het valse seizoen

, door ()

het valse seizoen sq

Al in oktober 2015 liet hij weten dat we voor zijn volgende roman ‘het literaire equivalent van een strijkkwartet’ konden verwachten, ‘dus met vier stemmen, die elkaar afwisselen, ondervragen, opjagen’. Het is uiteindelijk een trio geworden: een violist, een altiste en een cellist-componist treffen elkaar op wat een kruispunt in elk van hun levens zal blijken, en ze vluchten samen weg op een replica van de Titanic, spelend ten onder. Het is: weg van 2016, weg van de werkelijkheid, weg van al het gezeur.

Camiel is de eeuwige tweede violist, een zoekende tobber in een barstende ivoren toren; de altiste Nadège een religieus het eigen instinct volgende natuurkracht met issues – ‘een teug zigeunerbloed, een roofdier’. Pablo Sleedoorn was ooit een componist van wereldfaam die de Scala en Carnegie Hall deed volstromen, nu een Uber-chauffeur die verbannen is naar de nachtradio, een norse parler vrai-adept, en tijdelijk de speelbal van de mysterieuze Zaalmans. Hun verhalen worden gevat in naar elkaar geschreven brieven. Hun ambities en wensen dienen als illustratie voor de vragen die de schrijver een boek lang herhaalt: wat zijn het nut en het belang van de kunst? Hoe dienen kunstenaar en publiek zich tegenover elkaar te verhouden? Wat is het luidst klinkende instrument: het hart of het brein? Antwoorden zult u overigens niet krijgen, tenzij tussen de regels en vol tegenstrijdigheden.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven