Tommy Wieringa - De dood van Murat Idrissi

, door ()

Wieringa SQ

 Wie – net als wij – jeuk op onbereikbare plaatsen krijgt van alles wat zich als ‘literaire thriller’ probeert te verkopen, kan gelukkig opgelucht ademhalen: de spanning, de dreiging, de noodlottigheid der dingen zat altijd al diep in het oeuvre van Wieringa gestanst. De Nederlandse schrijver weet dus wel raad met die thrillerachtige premisse. Bovendien wil hij via de lotgevallen van de genaamde Idrissi meer doen dan de lezer simpelweg een (ont-)spannend leesavondje bezorgen.

‘De dood van Murat Idrissi’ begint, in een even ambitieus als opmerkelijk openingshoofdstuk, miljoenen jaren geleden, op het moment dat het Afrikaanse en het Europese continent definitief van elkaar worden gescheiden: ‘Al was de breuk tussen de Euraziatische en Afrikaanse Plaat maar een kras in de aardkorst, ze scheidde de wereld resoluut. Hier is hier en daar is daar.’ Ook nu nog vormt de Straat van Gibraltar de grens tussen twee verwante werelden die toch eindeloos ver uit elkaar liggen: Afrika en Europa, respectievelijk vaderland en beloofde land voor duizenden hoopvolle vluchtelingen. Zo ook voor Murat Idrissi, die via zijn clandestiene maar dodelijke reis naar Europa een beter leven aan het noodlot probeert te ontfutselen. Thematisch gezien deelt ‘De dood van Murat Idrissi’ dus behoorlijk wat DNA met ‘Dit zijn de namen’, Wieringa’s succesroman uit 2012. Ook in dat boek maakte de schrijver de onmenselijke ervaringen van mensen op de vlucht zinderend tastbaar, en had hij in één adem een paar interessante argumenten aan het migratiedebat toegevoegd. Wie ‘Dit zijn de namen’ vandaag herleest, moet toegeven dat Wieringa de vinger toen al stevig aan de pols had: sinds 2012 is de vluchtelingenproblematiek immers alleen maar nopender geworden. Misschien daarom dat het maatschappelijk raamwerk waarbinnen ‘De dood van Murat Idrissi’ zich afspeelt nu veel minder urgent aanvoelt. Wie af en toe het journaal opzet of de krant leest, is ondertussen wel bekend met de gruwelen waarover Wieringa het ook in zijn nieuwste roman heeft. Terzijde: de inspiratie voor zijn nieuwste deed Wieringa al in 2004 op – in een wereld die almaar sneller verandert, blijkt dertien jaar een eeuwigheid.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven