Gerrit Komrij - De lange oren van Midas

, door ()

sq

‘De lange oren van Midas’ heette de roman, en kort na die ontdekking vroeg ik in een Humo-interview naar zijn appreciatie ervan. Een volkomen onbegrijpelijk boek, noemde Komrij het toen, dat hij dan ook meteen geheel had opgestookt. ‘Achteraf vond ik het zo persoonlijk en vertrouwelijk dat ik het helemaal niet meer wilde publiceren. De open haard staat hier, in een huis zonder centrale verwarming, dag en nacht aan: het ding heeft ons een minuut warmte bezorgd.’

Het was, niet geheel onverwacht, een leugentje. Het ding leefde na zijn dood nog voort in zijn boekenpaleis in Vila Pouca da Beira, en is nu door De Bezige Bij gepubliceerd. Na voltooiing van de zestig korte hoofdstukken einde 1965 gewaagde Komrij zelf van een ‘rommelkast’ en een ‘rariteitenkabinet’, en drie uitgeverijen wezen het af: Van Oorschot, De Bezige Bij en Querido. Verdient dit discutabel proza dan toch het licht te zien in 2017? Zeker, omdat het deskundig is bezorgd door Komrijs biograaf Arie Pos, die de roman duidt als een sleutelepisode in diens leven en als de eerste – zij het wankele – stap van een schrijverschap. Het romangedeelte beslaat nog niet de helft van een boek dat middels bekwaam ineengeschoven dagboekaantekeningen, brieven en getuigenissen het volle portret schetst van the artist as a young man.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven