Domenico Starnone - Strikken

, door ()

strikken sq

Afgelopen zomer zetten acht taalwetenschappers aan de universiteit van Padua hun krachtigste computers in om definitief komaf te maken met de meest beruchte literaire maskerade van deze eeuw: de 74-jarige Starnone, auteur van een twintigtal onder zijn eigen naam gepubliceerde boeken, zou de man achter het wereldberoemde werk van Elena Ferrante zijn. Hun conclusie sloot aan bij die van een zakenkrant die vorig jaar de Ferrante-royalties had gevolgd tot op een rekening van Starnone en zijn echtgenote, de vertaalster Anita Raja. En bij de opvallende parallellen in de setting, de personages en de thematiek van de romans van Ferrante en Starnone.

‘Strikken’ is het verhaal van een door ontrouw gesloopt gezin. De bijl valt na twaalf jaar huwelijk voor Vanda en Aldo, getrouwd als prille twintigers, en verwondt hen en hun kinderen Sandro en Anna voor het leven. We schrijven 1974, de seksuele revolutie charmeert Italië, en Aldo legt het aan met de vijftien jaar jongere Lidia. Hij duidt zijn verliefdheid niet als een geolied spel der driften, maar als een bewust verzet tegen het fnuikend instituut van het huwelijk en de kleinburgerlijke deugd van de monogamie. Een man die meegaat met zijn tijd, met de broek op de enkels. Toch houdt het geluk als ‘een lichte ademtocht zonder giftige bijsmaak’ niet aan: met slepende tred keert Aldo terug naar Vanda, na een cesuur van drie jaar – een periode waarin de barst die zijn ontrouw in hun huwelijk geslagen heeft, zich gevuld heeft met diep inslijtend vuil. Decennialang is hun samenzijn verwoestender dan hun definitieve breuk had kunnen zijn: hij wil zich bevrijden, zij wil hem kooien, allebei willen ze elkaars wil breken, en Sandro en Anna zijn de kinderen van de rekening.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven