Big Deal - June Gloom

• 1
• 2
• 3
• 4

Spookhuisje is een Brusselaar die live weleens een hoofddoek draagt, niet om zeker geen werk te vinden, maar omdat het bijdraagt tot de mystiek. Hij is geboren op 18 september, maar in welk jaar is niet geweten. Afgaande op anderhalve foto zónder doek, schatten we dat-ie eind twintig, begin dertig is. Lees de bespreking

Deafheaven, is dat nu échte black metal of – o horror! – hipster metal? Hoezeer sommigen er ook van wakker liggen, George Clarke en Kerry McCoy maken die vraag met hun tweede plaat volstrekt irrelevant.  Lees de bespreking

Er zal sowieso niemand gesakkerd hebben toen de genaamde Jonna Lee haar baan in een oubollige folkhandel inruilde voor de rol van moderne heks, maar nu blijkt dat die carrièrewissel haar ook geen windeieren heeft gelegd. De halve wereld heeft haar – na jarenlang krasselen in de marge – in de armen gesloten. Lees de bespreking

Sigur Rós stuurde twee maanden geleden de donderende, bijna acht minuten lange ijlbode ‘Brennisteinn’ vooruit, met daverende drums, overspannen gitaar en galmende stem, en in de uitdovende slotminuut een geut koperen melancholie.  Lees de bespreking

In het perspapiertje dat bij zijn nieuwe plaat zit, laat Tricky weten helemaal back te zijn, en dan weten wij veel beter dan hem een beetje te gaan tegenspreken. Hij was afgedwaald, zegt hij, jarenlang, en openhartig terugblikkend was ‘Maxinquaye’ eigenlijk de enige plaat waarop de echte, eerlijke Tricky te horen was. Lees de bespreking

Eén karige instructie hebben These New Puritans ‘Field of Reeds’ meegegeven, de opvolger van het weergaloze ‘Hidden’ uit 2010: ‘The music speaks for itself.’ Hoe volslagen onwaar! Deze plaat zou een uit de kluiten gewassen bijsluiter moeten krijgen, om de argeloze luisteraar te waarschuwen: ‘Buiten het bereik van kinderen houden. Bij overmatig gebruik: bel het gifcentrum!’ Lees de bespreking (1 reactie)

Je hoort de zelfverklaarde kenners al van ver komen: die twee snotapen van Disclosure maken geen UK garage, zelfs geen 2-step, laat staan jacking house – ze maken housepop.  Lees de bespreking

Acht jaren liepen door het afvoerputje van de tijd tussen het verschijnen van ‘The Campfire Headphase’, de vorige plaat van Boards of Canada, en ‘Tomorrow's Harvest’, hun nieuwe. Acht lange jaren waarin de aarde alsmaar sneller rond haar as tolde – of zo leek het toch –, dictators van hun voetstuk donderden en psychopaten in maatpak staatswaarborgen cadeau kregen, onze scalp vijftien tinten grijzer werd en ons nageslacht van een knikkebollende baby ontpopte tot een luid kwetterende bengel die Lambik en Kraantje Pappie citeert. Lees de bespreking