Toptracks:
- Is Your Love Big Enough?
- Hey, That's No Way To Say Goodbye
Op zich zegt dat niks: behalve Ellie Goulding en Adele tipte die prestigieuze poll een paar jaar terug bijvoorbeeld ook Little Boots, en waar is die nu?
La Havas geeft ‘Hey That’s No Way To Say Goodbye’ – de Cohen-classic in kwestie – in navolging van Roberta Flack (zie haar elpee ‘First Take’ uit 1969) een soulbehandeling, met Chilly Gonzales op piano. Het is één van de bonustracks op ‘Is Your Love Big Enough?’, een verzameling groeipijnliedjes van een jonge vrouw die – dankzij haar moeder – een kindertijd beleefde op de tonen van Mary J. Blige en Jill Scott.
Ze hield er alleen de soul en de openhartigheid van over: het geluid van La Havas, en dat is meteen het alleraardigste aan haar muziek, heeft niks van doen met urban, maar ook niet met de barok georkestreerde neosoul van Sharon Jones, en al evenmin met de overbrave popjazz-voor-in-de-Starbuck’s van Corinne Bailey Rae.
Het is smaakvolle, akoestische folk, gedragen door La Havas’ zachte maar trotse soulstem - Bon Iver is haar beroemdste fan.
Het mocht gerust iets stouter soms: een kwart van de plaat is net iets te gezellig – het stoort niet, maar het verontrust ook niet. Maar in haar meest eigenzinnige songs (de gospel met handclaps van ‘Is Your Love Big Enough?’, de DIY-grungefolk van ‘Forget’, het zonnige, Zuid-Amerikaans getinte ‘Age’, de breekbare ballad ‘No Room for Doubt’, met Willy Mason op tweede stem) etaleert La Havas veel songschrijftalent én een wendbare, eigen stem.
Volgens mij duikt haar muziek binnen de kortste keren op in één of andere parfumreclame, en dat is wel degelijk bedoeld als compliment.
Voorbeluisteren via: 
0 reacties
reageer ookReageer ook