Shackleton - Music For The Quiet Hour / The Drawbar Organ Eps

De prima dubbel-cd 'Music for the Quiet Hour / The Drawbar Organ EPs' van Shackleton bijvoorbeeld, die eerder dit jaar op vinyl verscheen op 's mans eigen label.

De eerste helft is - niks mis met vlaggen die ladingen dekken - muziek die zich nog het best laat consumeren als de zon achter de einder is gevlucht, de gordijnen dichtgetrokken en het water genoeglijk door de verwarmingsbuizen suist.

't Is een symfonie in vijf delen, meticuleus opgebouwd uit ruis, atmosferisch lawaai, Oosterse en Afrikaanse percussie, knisperende beats, stemsamples en het onheilspellende parlando van Vengeance Tenfold (alias spoken word-artiest Earl Fontainelle).

Vooral diens antwoord op een brief van een verre nakomeling in 'Part 4' beklijft, omdat hij de luisteraar onduidelijke glimpen van de wereld na de Apocalyps voorschotelt.

Deel twee, 'The Drawbar Organ EPs', bevat min of meer dezelfde ingrediënten, al gaat het hier wat meer vooruit. Digitale gamelanorkesten tingeltangelen over hobbelende beats, uit oude orgeltjes weerklinken repetitieve arpeggio's op de wijze van Philip Glass.

En bij Shackleton valt de bas niet zomaar in: hij suist vanuit een onmetelijk diep ravijn omhoog als een demon die na een honderdjarige slaap snakt naar een verzetje. Zie het uitbundige 'It Is Not Easy', of het springerige 'Katyusha'.

Shackleton houdt vol dat hij muziek voor de dansvloer maakt, en dat is ook hier te merken: in elk nummer weerklinkt de hartenklop van de club. Alleen graait hij níét in de schuif met danceclichés – u kent dat: sfeertje opbouwen, beetje beats erbij en vlam: volle kracht vooruit. 'Touched' is de meest dansbare track op de plaat: geen four to the floor, maar niettemin exquis rek- en strekvoer.

Kunnen we verder nog iemand een plezier doen met de nieuwe van Linkin Park? Anders stutten we er onze wankele ladeblok wel mee.

Voorbeluisteren via:

Shackleton speelt op donderdag 15 november in de AB in Brussel.