Customs - Harlequins of Love

Ze pikken als de raven, maar missen de elementaire beleefdheid om dat, zoals wij allemaal, in het geniep te doen. En hun songs vallen al na twee keer mee te zingen, en dat in een tijd waarin zoiets sneller met Bruno Mars dan met Pulp geassocieerd wordt.

Maar wie dat wil, hoort op 'Harlequins of Love' – hun tweede, geproducet door Jo Francken en gemasterd in Abbey Road – een groep die bijgeleerd heeft; resultaat is eenbehoorlijk verdienstelijke verzameling plasticinepop in overdrive. Getuige 'Onwards & Upwards': Kristof Uittebroek wikkelt zijn stembanden rond een springerige melodie die hevige jeuk teweegbrengt én krabt.

Of 'Harlequins', dat 'nonkel' mag zeggen tegen 'Why Can't I Be You?' van The Cure maar vrolijk doet alsof ze elkaar nog nooit ontmoet hebben. 'Samstag, im Lido' is getoonzette noppenfolie, en net wanneer je 'Minuet for a Gentleman' hebt geboekstaafd als de obligate valse trage, komt daar ineens – Galileo Figaro-o nog aan toe – de geest van Queen tevoorschijn. Ik kijk uit naar de liveversie.

Beluister aan de toog van de digitale platenboer, ten slotte, eerst 'Velvet Love', een heerlijk decadente song over de juiste voldoening op het juiste moment.

Als geheel is deze plaat waterdicht genoeg om mindere tracks als 'Insanity's Famous Last Words' moeiteloos mee in zijn slipstream te zuigen. De keerzijde? Als de jeuk is verdwenen, alle lucht uit de bubbels is geperst en Freddie Mercury zijn snor weer heeft gedrukt, blijken de meeste songs niet zo gek lang na te zinderen. Maar zolang het duurt: doeltreffende stuffom de dazen in de kop mee weg te slaan. Doe de test.

Ze pikken als de raven, maar missen de elementaire beleefdheid om dat, zoals wij allemaal, in het geniep te doen. En hun songs vallen al na twee keer mee te zingen, en dat in een tijd waarin zoiets sneller met Bruno Mars dan met Pulp geassocieerd wordt.

Voorbeluisteren via:

Customs speelt op dinsdag 15 november in de AB in Brussel.

• Customs website