Laura Marling - A Creature I Don't Know

Meer zelfs, uit de song in kwestie, 'The Beast' - begint ingehouden akoestisch en mondt, aangevuurd door Marlings bloedstollende stem en almaar grimmiger wordende gitaren, uit in recalcitrante rock waarop PJ Harvey jaloers mag zijn - rijst een dame op die orkanen kan trotseren.

De parallel is niet toevallig: wat PJ op 'To Bring You My Love' (haar derde) deed - de blues binnenstebuiten keren en naar haar hand zetten - doet Marling op 'A Creature I Don't' Know' (haar derde) met Britse folk. De folky chanteuse van haar twee vorige platen 'Alas I Cannot Swim' en 'I Speak Because I Can' is ze duidelijk niet meer, maar ze schuwt het genre ook weer niet helemaal.

'Night After Night' is de tegenhanger van 'The Beast': akoestisch, breekbaar als kristal, en de vermetelheid van 'The Beast' verveld tot vertwijfeling én verontwaardiging ('I showed you my hand once and you hit me in fear'). Samen vormen ze het hart (ook letterlijk, want ze zijn de tracks vijf en zes van de tien) van één van de meest overrompelende, innemende en béste platen van 2011.

Nog hoogtepunten? De verrassende opener 'The Muse' - jazzy, zeer tongue in cheek - is Norah Jones zonder het vernis. Daarna volgt 'I Was Just a Card', een van het vertrouwen barstende rocker. Heerlijk ook hoe het schijnbaar frivole 'Don't Ask Me Why' vervolgens onmerkbaar overvloeit in het bluesy 'Salinas'.

En Marling eindigt met een duo dat bijna even straf is als de twee centrale nummers: 'Sophia', waarin een engelenkoor aangrijpend contrasteert met de frenetieke instrumentatie, en 'All My Rage': in de tekst vloeit geen bloed, maar muzikaal lijkt het wel een murder ballad.

Het meisje Marling is een vrouw geworden. Meer nog: a star is born.

Voorbeluisteren via: