Beirut - The Rip Tide

Zo knutselde Zach Condon, beter bekend als Beirut, op z'n zeventiende een liedje waarin hij 'Spanish Harlem' van Ben E. King - een compositie van Leiber en Phil Spector - probeerde na te doen. Jaren later heet dat tienerprobeersel 'East Harlem' en staat het netjes afgewerkt op 's mans nieuwe plaat 'The Rip Tide'.

Het liedje heeft niet één riff of hook gepikt van 'Spanish Harlem', maar ademt krèk hetzelfde duivels-romantische sfeertje, een sfeertje dat doet verlangen naar een hels straatparadijs waar gringo's en latino's, gangsters en straatmadelieven, artiesten en messentrekkers elkaar monsteren, bedreigen dan wel passioneel in de armen vallen.

'The Rip Tide' is Beiruts Amerikaanse Plaat. Na veel omzwervingen liet Zach Condon de oude wereld – waar men Gitanes rookt, zwarte rolkragen draagt en moeilijke boeken leest – en z'n Balkan-, chanson- en gipsymuziekjes achter zich, en ging hij terug naar zijn vaderland. In z'n nieuwe huis in Brooklyn maakte hij een plaat die terugblikt op zijn jeugdjaren in New Mexico en dat de Grote Amerikaanse Songschrijverij eert.

Het langoureuze titelnummer en 'Goshen' (even opgezocht: er zijn wel tien steden in Amerika die zo heten!) zetten de toon: één en al piano en treurende blazers, hier een beetje Motown (de slows), daar een beetje Beach Boys (de zon), en sporadisch nog wat mariachi (de trompetten).

'The Peacock' is tot heroïek omgesmede verslagenheid, en in 'Vagabond' mag er zelfs gedanst worden - met z'n tweeën op één tegel, zoals vroeger. Maar het allermooist is 'Santa Fe', over Condons tienertijd in de gelijknamige tourist trap. Een pure popsong over misschien wel het ultieme besef van de rusteloze zwerver: dat je je nog het meest van al een outsider kan voelen in je eigen geboortestad.

'The Rip Tide' is de meest ongedwongen, meest oprechte, meest toegankelijke, béste Beirut-plaat tot nu toe.

Voorbeluisteren via:

• Beirut website
• MySpace