Barbara Panther - Barbara Panther

De technoscene lokte haar vervolgens naar Berlijn, waarna ze via omzwervingen langs Venetië (reden: een danscursus) en opnieuw Rwanda (reden: meer te weten te komen over haar in het bloed van de genocide van 1994 gedrenkte afkomst) belandde in de studio van beatmeister Herbert. Met een stel songs die samen het bijzonder ritmische relaas van haar nomadenbestaan vormen.

'Every night I pray like a bitch / That one day the poor will eat the rich / And I don't care if that makes me a wa-wa-wa-wa-witch'prevelt ze in 'Voodoo', een wilde elektronicatrack zo giftig als een curarepijltje.

Met haar eerder kinderachtige stemgeluid en haar rare, wat wauwelende accent doet ze onvermijdelijk denken aan Björk, maar haar songs zijn veel rechttoe-rechtaner dan die van het IJslandse spookje.

'Unchained', 'Moonlightpeople' en 'A Last Dance' zijn zelfs regelrechte meezingers - mooie melodieuze pop waarrond Herbert vakkundig z'n kenmerkend dreunende beats drapeert.

Jammer: de triphopecho's uit de jaren negentig, waar ondergetekende (nog) geen zin in heeft - 'Ride to the Source' en 'Dizzy' klinken als C-kanten van Massive Attack ten tijde van 'Mezzanine'. Twee keer gaat de mix van wereldritmes met rare synths zelfs gevaarlijk richting gepimpte Enya ('O'Captain' en'Empire').

'Barbara Panther' is nu al een hit in hippe koffiebars: het klinkt allemaal lekker modern en het stoort nooit, men kan er dus gezellig op laptoppen. Voor wie méér wil - opwinding, gevaar, verdriet, the usual - is het een halfinteressante plaat.

Voorbeluisteren via

• MySpace