Thurston Moore - Demolished Thoughts

Maar gevraagd naar ons favoriete nummer van de New Yorkers, zullen we u keer op keer doorverwijzen naar 'Winner's Blues', de zinderend mooie, melancholische, en bovenal door Thurston Mooreop een akoestische gitaar gespeelde opener van 'Experimental Jet Set, Trash and No Star' uit '94.

Wij waren dus al danig onder de indruk, vier jaar geleden, van zijn aaibare akoestische popplaat 'Trees Outside the Academy', hoewel hij ook daarop bij vlagen - het bloed kruipt waar het niet gaan kan - onomwonden staat te rocken.

Op zijn nieuwe solowerk beent hij de akoestische folkblues helemáál tot op het bleke bot uit. Van percussie of grootstedelijke chaos geen spoor: 'Demolished Thoughts'is Bert Janschin plaats van Glenn Branca, de Ardennen in plaats van The Big Apple.

In adamskostuum twinkelt het raszuivere songschrijftalent van Mr. Kim Gordonals een diamant: zelden hoorden we de schoon- én vunzigheid van de liefde fraaier getoonzet dan in opener 'Benediction'('And don't you cry girl, he won't disappear / But I know better than to let you go').

Gruwelijk schoon ook, hoe zijn dromerige stem lijkt te ontwaken in dat laatste kolkende refrein van 'Blood Never Lies' of hoe zijn verstrooide zang in 'Illumine' zich in een deken van gitaargetokkel wentelt, veilig afgeschermd van het hartverscheurende vraag- en antwoordspel tussen de vioolpartijen.

Maar de ware genialiteit van deze plaat ontvouwt zich pas na tien luisterbeurten, als het je begint te dagen dat Moore eigenlijk ragfijne klanktapijtjes zit te weven voor een onuitgegeven Hitchcock-soundtrack, en vertwijfeling en gratie in één en dezelfde noot weet te vatten.

In de dramatische intro van 'Space'maakt hij in '2 Meter Sessie'-modus haast béter lawaai dan met een batterij versterkers. Zie ook de ontsporende outro van 'Circulation', het enige uptemponummer op de plaat, of onze absolute favoriet, het dwarse 'Mina Loy'- een ode aan de betreurde surrealistische dichteres - dat moeiteloos op 'Murray Street' had gekund.

Nu, dat maakt van producer Beck- die zijn Gainsbourg-fixatie goddank aan de studiodeur achterliet - nog niet de ster van de plaat: hij heeft gewoon de elektriciteit uit de lucht geplukt die knispert tussen harpiste Mary Lattimore, die bij elke pluk aan haar snaren een heel sprookjesboek oproept, en violiste Samara Lubelski, die haar instrument nu eens doet janken en krijsen, dan weer fluweelzacht voorbij laat waaien.

Moeten we het echt nog in grote dikke blokletters uitspellen? Geen seconde hebben we Kim Gordon, Lee Ranaldoen Steve Shelleygemist: Thurston Moore heeft in z'n dooie eentje een absoluut meesterwerk in zijn trofeeënkast bijgezet. Gun uw platenkast hetzelfde.

Voorbeluisteren via

Thurston Moore speelt op zondag 29 mei in de AB in Brussel.

• Thurston Moore website
• MySpace