Panda Bear - Tomboy

Was het óns overkomen, wij hadden er een permanente writer's block aan overgehouden. Maar Lennox liet zich niet van de wijs brengen: voor opvolger 'Tomboy'zwoer hij de samplers af en ging - geïnspireerd door Nirvanaen hiphopproducer J. Dilla- aan de slag met gitaren en sequencers.

Terwijl de zangpartijen op 'Person Pitch' nog door de mix leken te zweven, zoals bij Arthur Russell, blies Panda Bear ze voor 'Tomboy' op tot de Beach Boysin het kwadraat - pakweg 'Friendship Bracelet'en de titeltrack worden er haast door overwoekerd.En vaak lijkt het alsof hij de uitgesponnen jams van 'Person Pitch' eerst nog aangedikt heeft en vervolgens samengeperst tot veel kortere tracks.

Zo krijg je majestueuze songs gehuld in dikke lagen harmonieën en delay en reverb, zoals 'Drone'en het met een vette hiphopbeat gezegende 'Slow Motion'. Het poppy 'Last Night at the Jetty'doet ons dan weer dromen van een nog onontdekte vroege versie van 'Pet Sounds': (een tikje) minder psychedelisch, (véél) meer wall of sound.

'Tomboy' klinkt net zo hypnotiserend als de oude Panda Bear, maar mist die nostalgische, warme gloed van 'Person Pitch' - en is dus iets minder toegankelijk. Wie dóórluistert, hoort wel volop grappige, menselijke details. Zoals dat ene laagje ruis in 'Benfica', dat volledig uit supportersgezang opgetrokken lijkt.

Of Lennox die in 'Alsatian Darn'strest over dezelfde dagelijkse beslommeringen als in Animal Collectives magistrale 'My Girls': 'What to do when the things that I want don't allow / For the handful of mouths that I'm trying to feed?' Zorgen om niets: alsLennox héérlijke platen als deze blijft maken, komt het wel goed met het beleg op de boterhammen van zijn girls.

Voorbeluisteren via:

• Panda Bear