Toptracks:
- Battery Kinzie
Of u zou van mening moeten zijn dat twee keer dezelfde plaat maken een hoofdzonde is, want dat is 'Helplessness Blues' in grote lijnen: meer van het heerlijke zelfde, met een lichtjes gewijzigde insteek.
Songschrijver Robin Pecknoldis intussen vijfentwintig, en de wereld van feeën en ander wazig volk waar zijn geest drie jaar geleden nog graag in ronddroomde, heeft plaatsgemaakt voor introspectie. In plaats van zijn muziek in vraag te stellen, zoals zo veel andere artiesten die het plotse megasucces niet kunnen torsen, legt Pecknold zichzelf op de rooster. Resultaat: minder sprookjes, meer onrust.
Of met de woorden waarmee hij onze absolute favoriet 'Battery Kinzie'op gang trekt: 'I woke up one morning all my fingers rotten / I woke up a dying man without a chance'.
Het moet echter gezegd dat de oude thema's in elke song, op de loer blijven liggen. Zo wordt in het refrein van 'Bedouin Dress'Innisfree ('Just to be out in Innisfree again') bezongen, het door W.B. Yeatsin woorden gegoten droomeiland waar de dichter in zalig isolement vanaf nul zijn Utopia wilde opbouwen.
Muzikaal is er absoluut niets nieuws onder de zon. Tonnen reverb, niet waar het moet maar waar het kan. Twaalf snaren waar zes heel misschien ook hadden volstaan, en harmonieën, niet om de zaken zoeter te maken maar om de zweep erop te leggen. Of in enkele muziekencyclopedische woorden samengevat: Crosby, Stills, Nash, Young, Simon, Garfunkel& The Beach Boys.
De enige keer dat ze buiten de zelfgetrokken lijntjes kleuren, doet het bijna aandoenlijk aan. Een Zorniaanse dwarssax in het uiteinde van 'The Shrine/An Argument'had een stille wenk in een nieuwe richting kunnen zijn, maar in het bos dat na twee maten opdoemt, ziet men geen hand voor ogen. Wij durven wedden dat dat helemaal de bedoeling was.
Net zoals ze zelf ook wel in de gaten zullen hebben gehad dat 'Lorelai'eigenlijk '4th Time Around' van Dylanin een kroonluchterversie is, en 'Blue-Spotted Tail'met iets meer wanhoop in plaats van verwondering ('Why is the earth moving round the sun?', 'Why is life made only for it to end?') op 'After the Gold Rush' van Neil Young had gekund.
'Helplessness Blues' is even goed als 'Fleet Foxes', en daarom net dat tikje minder indrukwekkend. Voor ons geen probleem.
Voorbeluisteren via: 
Fleet Foxes speelt op zondag 3 juli op Rock Werchter en op donderdag 18 augustus op Pukkelpop.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
3 reacties
reageer ookSten
Dinsdag 2 augustus 2011 - 21u03
Lang geleden dat ik nog zoiets mooi heb gehoord. Om de één of andere reden had ik de vorige cd gemist en de aanschaf steeds uitgesteld. Dan maar hiermee begonnen. Welnu, what a waste of time om zo'n parels van liedjes pas nu te ontdekken. Dit is zo één van die zeldzame cd's die je bij categorie klassieker kan rangschikken, één van die cd's die je opzet en iedere keer opnieuw verwonderd moet vaststellen hoe goed ze wel is. Geloof me, dat kom je niet veel tegen.
Benny Camino
Maandag 23 mei 2011 - 12u39
Minder verrassend, jazeker! Daardoor minder indrukwekkend' Daar kan ik het niet mee eens zijn! Er zijn vandaag de dag weinig bands die zulke pure en eerlijke muziek maken als Fleet Foxes, uitmondend in prachtsongs die barsten van emotie en pure klasse. De band heeft zijn tijd nuttig gebruikt een een plaat gemaakt die, als je lang genoeg luistert, een klassieker in spe blijkt te zijn.
PieterP
Dinsdag 17 mei 2011 - 17u04
Fucking brilliant! "The Shrine" en "Bitter Dancer" zijn er 200% op. Echte singles waren er op de vorige plaat ook niet te vinden, al komt Oceans growing aardig in de buurt
Reageer ook