
Toptracks:
- Getting Ready for Christmas day
- Rewrite
Nirvanazou niet zo groot geworden zijn, vrezen we, en ook Paul Simon heeft wijselijk gekozen voor muziek die perfect bij zijn kop paste, en voor een dito imago: dat van de Woody Allenvan de pop - slim, grappig, góéd.
Simon mag ondertussen akelig dicht de zeventig naderen, hij is nog lang niet uitgespeeld. Na vijf jaar stilte zou 'So Beautiful or So What'- als we de eerste Amerikaanse recensies mochten geloven - zijn grote retour moeten betekenen. Bovendien werd Elvis Costellobereid gevonden al even enthousiaste hoesteksten neer te pennen: 'Ik geloof dat deze opmerkelijke, doordachte en vaak opgewekte plaat het verdient om erkend te worden als één van Paul Simons beste,' luidde zijn conclusie. Als Costello spreekt, vrienden, dan luisteren wij.
En inderdaad: openingstrack 'Getting Ready for Christmas Day'is gebouwd rond een verrassende sample van een vlammend sermoen van de onnavolgbare reverend J.M. Gates(uit 1941!), 'Amulet'is een fraai stukje gitaarspel, in 'Rewrite'doet Yacouba Sissokomooie dingen op de kora, en in het titelnummer bewijst Simon waarom hippe groepjes als Vampire Weekendhem vereren: hij was de eerste om New Yorkse pop met het beste van Afrika te verenigen.
Tot zover het goede nieuws, maar - en deze maar voelde u twaalf regels geleden wellicht al aankomen - laten we elkaar geen Al (laat staan Betty) noemen: op 'So Beautiful or So What' staat écht geen '50 Ways to Leave Your Lover' op, geen 'Boy in the Bubble', en zéker niks dat in de buurt komt van 'Mother and Child Reunion' of 'Me and Julio Down by the Schoolyard', om maar 's wat meesterwerkjes uit Simons indrukwekkende archief te noemen.
Blijven over: de vaak prima teksten, met als hoogtepunt 'Love and Hard Times', waarin hij beschrijft hoe God en zijn enige Zoon nog 's een bezoekje aan de aarde brengen, en hoe God hier zo snel mogelijk weer weg wil: 'Well, we got to get going. Anyway, these people are slobs here, if we stay it's bound to be a mob scene'.Sterk, en 'So Beautiful or So What' ís uiterst aardig, maar in 'Love and Blessings'zingt Simon wat wij de hele tijd stilletjes zaten te denken: 'Bop-bop-a-whoa: ain't no times like the good times, Charlie. Bop-bop-whoa: ain't no song like an old song, Charlie'.
Dhr. Poeluit T. zal hem niet tegenspreken.





















![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)



1 reactie
reageer ookfollower
Donderdag 21 april 2011 - 14u15
Jammer, die recensenten die bij het bespreken van lang meedraaiende artiesten altijd maar zitten te vergelijken met de hoogtepunten uit de voorbije decennia. Dit is een vrij flagrant voorbeeld van het fenomeen.
Reageer ook