Glasvegas - Euphoric Heartbreak

En laat net dát het pad zijn dat die van Glasvegas, de charmantste arbeiders uit Glasgow en omstreken, hebben bewandeld sinds hun titelloze debuut uit 2008. De Schotten werden door Bono, die als een blok voor hen was gevallen, gevraagd om enkele stadionshows van de 360° Tour openen; hun optreden op Coachella 2009 moesten ze afzeggen omdat frontman James Allanbackstage (hyper van de coke) een overdosis kalmeringsmiddelen had genomen; en om hun Moeilijke Tweede te maken wou Allan (afgekickt, dat wel) naar een strandhuis in Santa Monica, mét voormalig U2-producer Flood.

Is 'Euphoric Heartbreak'door dit alles een bombastische affaire geworden, zoals de titel al laat vrezen? Eigenlijk niet meer dan 'Glasvegas', dat met z'n van emotie doordrenkte teksten zelfs de ruwste hooligans aan het huilen kreeg. Alleen is de muziek bij al die ontboezemingen deze keer helemaal anders: very eighties.

Schreef autodidact Allan zijn eerste songs nog in een sociale woning in Glasgow met de Phil Spector-verzamelbox 'Back to Mono' op de achtergrond, in LA keerde hij in gedachten terug naar zijn kinderjaren in de jaren tachtig, met de bijbehorende films en hitparadepop. Zo doen de synths in 'Whatever Hurts You Through the Night'onvermijdelijk denken aan de soundtrack van 'Top Gun', wat voor fans van het eerste uur weleens pijnlijk kan aankomen.

Of: waren de songs op de eerste Glasvegas wulpse Coca-Cola-flesjes, op de tweede zijn het strakke blikjes 7UP: wij vinden beide even lekker. 'Euphoria, Take My Hand', 'You', 'Lots Sometimes'en 'Shine Like Stars'zijn opzwepend à la 'Geraldine' (hun eerste single), maar dus mét synths. En hun huiveringwekkende titels ten spijt blijven 'Stronger Than Dirt (Homosexuality Pt. 2)'en 'I Feel Wrong (Homosexuality Pt. 1)'- over outing en schuldgevoel - overeind, op voorwaarde dat de luisteraar tegen een flinke dosis epiek kan.

Maar in 'The World Is Yours'gaat het Bono-alarm finaal af: het gebaar is simpelweg té groot. En er ook pijnlijk over is afsluiter 'Change', waarin een moeder haar misdadige zoon aan de gevangenis gaat ophalen: even potsierlijk als 'Stabbed' op 'Glasvegas' - ook dat was weinig meer dan gepraat op muziek.

De tweede van Glasvegas is een minder goeie plaat dan de eerste van Glasvegas, maar nog altijd een goeie plaat. Zeker voor, om in de arbeiderssfeer te blijven, wijven en homo's.

Voorbeluisteren via:

• Glasvegas
• MySpace