The Strokes - Angles

Wij konden daarbij maar één ding denken: wat een enorme wanker. Minstens even idioot als die ijdeltuit die vroeger samen met George Michaelin Wham!zat en van wie iedereen constant de naam vergat.

Rechts staat Julian Casablancas('vox'). Ook hij besloot in de fotostudio zijn zonnebril op te houden (voor merk en prijs van de bril verwijzen we u graag naar de Vogue van deze maand, wij hebben werkelijk geen idéé van dat soort dingen).

Casablancas probeert zo uitdrukkings- en emotieloos mogelijk voor zich uit te kijken: de ooit door Andy Warholuitgevonden en vervolgens door Lou Reedgeperfectioneerde pose. Klein detail: Lou Reed had op zijn drieëndertigste vier briljante platen met TheVelvet Undergroundgemaakt, plus solo (onder andere, want we beperken ons hier tot de meesterwerken) 'Transformer', 'Berlin', 'Rock N Roll Animal' en 'Coney Island Baby'.

Zo iemand mag van ons indoor zonnebrillen, hippe marcellekes of desnoods een fluoroze fez dragen, en zich voor de rest van zijn dagen als the king of cool aanstellen - gewoon omdat hij dat dan ís.

Casablancas daarentegen komt op zijn drieëndertigste niet verder dan twee heel goede platen, en die liggen respectievelijk al tien en acht jaar achter ons: het opwindende Strokes-debuut 'Is This It?' en opvolger 'Room on Fire'. Over de rest van zijn productie kunnen we u hooguit vertellen dat ze matig is, zowel qua hoeveelheid als qua niveau.

En die mening hoeven we na het beluisteren van 'Angles' helaas niet te herzien: The Strokes anno 2011 klinken als een groep zonder ziel, zonder goesting, zonder richting.

Voorbeelden? 'Under Cover of Darkness'lijkt wel een matige cover van hun eigen 'Last Nite', 'Machu Picchu'een matige cover van Franz Ferdinand, en in 'Two Kinds of Happiness'wil de ene helft van de groep blijkbaar The Carsnaspelen en de andere helft U2- het resultaat is navenant.

En voor elk nummer dat best oké klinkt ('Gratisfaction', 'Taken for a Fool', 'You're So Right') staat er minstens ook één brok nietszeggend vulsel op ('Call Me Back', 'Metabolism', 'Life Is Simple in the Moonlight').

En ja, we willen best toegeven dat 'Games'zeer opmerkelijk is, maar dan vooral omdat Casablancas in die song - overigens extreem fletse lichtgewichtpop - bewijst dat hij soms toch echt wel een onwaarschijnlijk stukje kan zááááágen.

Andrew Ridgeley, zo heette die andere van Wham!. Met hem kon je tenminste nog lachen.

Voorbeluisteren

• Website
• MySpace