White Lies - Ritual

Het klinkt misschien gek, maar ik heb bij het beluisteren van 'Ritual' een paar keer aan het stockholmsyndroom moeten denken. Zou het kunnen dat een recensent met het oog op een minuscuul spatje werkvreugde sympathie krijgt voor een groep zoals een gegijzelde voor de gijzelnemer?

Waarom anders zat ik daarstraks in de wagen het refrein van 'Strangers'mee te brullen, en tap ik intussen vrolijk mee met de voet als 'Holy Ghost'passeert, terwijl ik al na de eerste noot heel hard wilde weglopen van deze plaat?

'I've got a sense of urgency / I've got to make this happen / No stone unturned', zo begint dat refrein van 'Strangers', en ik heb geen flauw idee wat toondichter Harry McVeighermee wil zeggen. Het vervolg brengt weinig opheldering: 'Strangers don't hide / The morning hunts you down / And there's nothing stranger / Than to love someone'. Hol gezwam.

Maar ze kunnen dus wel Grootse Refreinen schrijven, catchy en gezwollen van emotie. Van de tien songs op 'Ritual' zijn er negen anthems. Alleen 'Peace & Quiet'valt uit de toon, zoals de titel al enigszins verklapt.

We zouden hier nog kunnen inzoomen op de verwaarloosbare nuanceverschillen in de flinterdunne strofes, of dieper ingaan op de surrealistische druivelarij van McVeigh. Of een paar regels wijden aan de productie van Alan Moulder, die duidelijk de opdracht kreeg zijn Depeche Mode-verleden niet onder stoelen of banken te steken.

Maar waar het op neerkomt is dit: 'Ritual' is een reliëfloze stinker in een spuuglelijke hoes. Herinnert iemand zich The Rasmusnog? 'I've been wai-ting! I've been wai-ting!' Waar is de tijd dat zoiets maar één single hoefde te duren? Free at last! Free at last!

Voorbeluisteren via

• White Lies
• MySpace