Hooverphonic - The Night Before

De wat duistere patine is behouden, maar de psychedelisch ingerichte sm-kelder werd ingeruild voor een weelderig, met fluwelen tapijt belegd casino royale. Callier legt daarbij voortdurend al zijn troefkaarten tegelijk op tafel: kamervullende John Barry-arrangementen in combinatie met kauwgumpop, kreten en gefluister, alle koperblazers waar hij zijn handen op kon leggen, en daar dan telkens de potente stembanden van Noémie Wolfsbreed over uitgesmeerd

De fans die het afscheid van Geike zelf nog niet helemaal verwerkt hebben, kunnen op hun twee oren slapen: de uitgekiende promotour die Hooverphonics old switcheroo aan het publiek moest voorstellen, was geen lepe blufpoker. Wolfs trekt d'r streng over de hele lijn méér dan behoorlijk, beschikt wel degelijk over een groot talent, en er ligt zelfs een geile korrel op d'r stem, wat de groepssound af en toe iets halfweg rauws meegeeft en hun voor het eerst een poco bluesy cachet verleent.

Op zijn beste momenten ('Anger Never Dies', 'Norwegian Stars', 'George's Café') trilt 'The Night Before' van de larger than life-grandeur; de avond is zwanger van belofte en achter elke hoek loert avontuur. De mindere nummers koppelen overdaad aan een déjà-vu-geur (niet te verwarren met de onmiddellijke herkenbaarheid van een instantclassic) die te lang in de neus blijft hangen. Vergelijk het met: de wereld willen veroveren maar wéér blijven steken in de modderpoelen van Rusland.

'Identical Twin', bijvoorbeeld, vertelt een interessant verhaaltje over een mythomane die d'r droomvent door haar vingers heeft zien slippen en zich dan maar tevreden stelt met diens tweelingbroer, maar kan muzikaal minder bekoren. Callier schreef de song samen met de Britse Cathy Dennis, een vruchtbare collaboratie die in het verleden al de uitstekende songs 'Jackie Cane' en 'The Last Thing I Need Is You' heeft opgeleverd, maar waar blijkbaar wat sleet op is komen te zitten - tijdloos beogen maar bij betere middelmaat uitkomen.

'Sunday Afternoon'verbeeldt, behalve in zijn prima tekst ('We're getting ready for some lazy action'), vooral de verveling die bij de titel hoort.En 'Encoded Love'is dan weer het beste bewijs dat Callier af en toe de kracht van het understatement onderschat.

Kaarten op tafel: 'The Night Before' is niet onze favoriete Hooverphonic. Er valt weliswaar geen enkel écht ondermaats nummer op te ontdekken – daarvoor hebben Callier en Geerts door de jaren heen te veel metier aan hun talent gekoppeld – en de breed georkestreerde glamour hééft zijn charmes, alleen blijft er ons aldoor te weinig aan de ribben kleven.

Dat hoeft úw rekening niet te maken: wie de James Bond-franchise altijd al waardevoller vond voor de soundtracks en de smokings dan voor de intrige, de actie en de blote wijven, valt er zich misschien minder een buil aan. Het kan niet alle dagen 'Goldfinger' zijn. Een goeie 'Living Daylights' op zijn tijd is ook niet mis.

Voorbeluisteren via:

• Hooverphonic
• MySpace: Hooverphonic