Cee Lo Green - The Lady Killer

cd-reviews Dinsdag 9 november 2010 - 09u16, door (kv)

Dat er een ladykiller schuilt in Cee Lo Green, kon de aandachtige luisteraar in 2006 al horen op het debuut van Gnarls Barkley, zijn samenwerkende vennootschap met Danger Mouse: 'A body in my bed / She was cool when I met her / But I think I like her better dead,' gromde hij in 'Necromancer'.

6827_catalogue_11302_detail.jpg

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4

Toptracks:

  • Please
  • Bodies

Zijn nieuwe soloplaat 'The Lady Killer'opent al even onheilspellend: 'When it comes to the ladies / I have a license to kill'. De man heeft zo zijn stokpaardjes: (dode) bruidjes en hun kwelgeesten, zijn eigen spiegelbeeld dat plots onherkenbaar donker wordt, de eeuwige strijd tussen goed en kwaad, het getouwtrek tussen primaire driften en verheven idealen.

De teksten wemelen van de tegenstellingen - dat was al zo op zijn eerste twee soloplaten, 'Cee-Lo Green and His Perfect Imperfections' (2002) en 'Cee-Lo Green... Is the Soul Machine' (2004)', opgenomen toen er van Gnarls Barkley nog geen sprake was.

Onvoorspelbaar zijn z'n trucjes allang niet meer, maar vervelen doen ze nooit. Daar zit Cee Lo's onnavolgbare gevoel voor humor voor veel tussen, net als zijn zwak voor maskerades. Maar, maar, maar: zo wervelend, stuiterend en heerlijk idioot die eerste soloplaten waren, zo egaal, en zelfs glad klinkt 'The Lady Killer'.

De muziek is rechttoe-rechtaan urban, met hier en daar een vleugje retrosoul, en ruwweg de helft van de songs is goed tot zeer goed. De overbekende single 'Fuck You!', bijvoorbeeld, hier vergezeld van een opgekuiste versie genaamd 'Forget You', is pestpop van de bovenste plank.

Hoogtepunt is het ritmische, introspectieve 'Bodies', waarin Cee Lo eens te meer een vrouwenlijk in zijn bed aantreft. Volgt: 'Please', een zinderend duet met onze Selah Sue, waarin de frêle chanteuse boze wolf achterna mag zitten in het bos.

Genieten is het ook van het ernstige, zuchtende verlangen in 'Fool for You'en van 'Old Fashioned', ironische lichtvoetigheid in de beste André 3000-traditie. Jammer dat de andere helft van de plaat bestaat uit vullers als 'Satisfied', 'I Want You'en 'Cry Baby', onderling inwisselbare, opvallend vlak geproduceerde neosoul waar je warm noch koud van wordt.

De stem van Gnarls Barkley via 'The Lady Killer' leren kennen, is u het caleidoscopische talent van Cee Lo Green onrecht aandoen. Schaft u zich eerst zijn eerste twee, wat vergeten soloplaten aan, en wij zijn content.

Voorbeluisteren via: The Lady Killer - Cee Lo Green

0 reacties

reageer ook 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Deze week in Humo

cd-reviews - Archief

Zoeken in cd-reviews:

Reviews per artiest:

Reacties en commentaren

Jouw aanraders

cd-reviews