Deerhunter - Halcyon Digest

 Ergens ook wel terecht: plaat na plaat wordt de initiële, onder ruis en sneeuw bedolven sound van Deerhunterverder schoongeveegd en komt de duizelingwekkende muzikaliteit van Cox verder bloot te liggen.

'Halcyon Digest'is het logische vervolg in die evolutie: de lp ligt in het verlengde van het vorig jaar verschenen 'Rainwater Cassette Exchange', een ep waar voor het eerst in grote letters het woord POP op gedrukt stond, en van het werk dat de frontman solo uitbrengt als Atlas Sound.

Tegelijk is het een orgelpunt: het geluid is inmiddels dermate verfijnd dat het moeilijk wordt hier nog eens een verlengstuk aan te breien. Er is ragfijne elektronica in de uitgeklede slepers 'Earthquake' en 'Sailing'. 'Don't Cry' klinkt als TheRamonesop valium, en wat die uitvraten met de erfenis van sixtiesbubblegum.

'Revival' blikt nog verder terug naar Phil Spector, en geeft je het gevoel dat je aan de verkeerde kant van de Wall of Sound staat. 'Memory Boy' paart de Beach Boysaan jubelende gitaren. 'Desire Lines', een zweverige etude voor over elkaar heen rollende gitaarlijnen, is een hoogtepunt, net als de groezelige rock-'n-roll van 'Coronado', waarin zowaar een saxofoon opduikt.

'He Would Have Laughed', zeven ingetogen minuten ter ere van de betreurde Jay Reatard, maakt het karwei af: de kans is klein dat u dit jaar een meer uitgekiende popplaat zult vinden.

Welaan dan, vier sterren? Nee, want er ontbreekt iets. Er is te veel vorm, en te weinig inhoud. We hebben keer op keer met open mond geluisterd, dat wel, maar het roept niets op. Geen verontwaardiging, vreugde of verdriet, laat staan woede, wellust of wanhoop. En laten we nu net dáárnaar op zoek zijn. U zult ons dan ook nooit in een jazzclub betrappen.

• Deerhunter
• MySpace: Deerhunter