Sufjan Stevens - The Age of Adz

Stevens stond het voorbije decennium synoniem voor verrassingen. Elke worp verschilt van de vorige - hij switcht probleemloos van elektronica naar orkestrale pop, van klassiek naar ingetogen folk - en in de regel waren het conceptplaten: over de Chinese dierenriem ('Enjoy Your Rabbit'), een Amerikaanse staat ('Michigan', '(Come on Feel the) Illinoise'), een expresweg ('The BQE') of God ('Seven Swans').

De grootste verrassing ditmaal is dat er géén eenheid is. 'The Age of Adz' ('adz' spreekt u uit als 'odds') is z'n meest gevarieerde: de titeltrack lijkt ontsproten aan het brein van Danny Elfman, de excentrieke huiscomponist van Tim Burton; 'I Walked'beweegt op verbrokkelde beats; en in 'Get Real Get Right'gaan alle orkestrale registers open, met nog een scheut elektronica toe. En wat gezegd van de vijfentwintig minuten durende afsluiter 'Impossible Soul', een suite waarin hij al zijn kunde toont zonder in gepronk te vervallen.

'Words are futile devices' murmelt Stevens in de folky opener 'Futile Devices'. Daar geloven we niets van: nooit eerder was hij zo open. Zijn depressie ('I Want to Be Well') en fouten uit het verleden ('Now That I'm Older') passeren de revue, en wat horen we in 'Vesuvius'? 'Sufjan, follow your heart / Follow the flame / Or fall on the floor / Sufjan, the panic inside / The murdering ghost / That you cannot ignore.'

Door de muzikale verbrokkeling schuift 'The Age of Adz' niet even vlot naar binnen als 'All Delighted People', maar wie doorbijt ontdekt een even wonderbaarlijke plaat. Sufjan blijft niet te vatten. Héérlijk.

• Sufjan Stevens
• MySpace: Sufjan Stevens