Carl Barât - Carl Barât

Mag het verbazen dat geen van de rockers op 'Carl Barât' , het solodebuut van de gelijknamige, het vuur en de branie en de toevalligheid heeft van Libertines–classics als 'Can't Stand Me Now' of 'The Man Who Would Be King'?

Neem nu de Smiths iaanse single 'Run With the Boys' : een aardig en degelijk uptempo poprockliedje niet misstaat maar ook niet opvalt tussen vele andere uptempo poprockliedjes. De vaarwelsong 'So Long, My Lover' is zelfs niks meer dan drammerigheid (tekst: 'So long my lover / It's over' x 100).

Nee, 'Carl Barât' moet het hebben van de met de hulp van Neil Hannon en Andrew Wyatt koket gearrangeerde liedjes. De met sinistere spookgeluiden aangezette vaudevillerocker 'The Fall' bijvoorbeeld, die aanvankelijk nog neigt naar het potsierlijke (die Disney-strijkers!) maar dan gered wordt door Barats imitatie van de tooglaller Shane MacGowan , een metamorfose waar hij wonderwel mee wegraakt.

In 'Shadows Fall' zijn de strijkers dan weer mooier dan het ge-ijl van de zanger. En de echte pareltjes zijn het lenteliedje 'What Have I Done' en het werkelijk wervelende 'Je regrette, je regrette' , een kolderiek nummer over 'kleine spijt': 'Je regrette, je regrette (…) I didn't pay her taxi / Now I'm failing to impress'.

Zowel qua thematiek als qua niveau nestelt 'Carl Barât' zich akelig dicht bij 'Grace/Wastelands', het solodebuut van Pete(r) Doherty: 't is een mooi eresaluut aan een roemrijk verleden, maar het trekt er geen streep onder. Wat na de recente reünieconcerten van The Libertines de hoop opnieuw doet oplaaien dat het duo nog niet uitgezongen is.

Carl Barât speelt op zaterdag 30 oktober in de Botanique in Brussel.

• MySpace: Carl Bar