Neil Young - Le Noise

Oude wijn in nieuwe zakken, maar laat voor één keer de zakken de wijn maken, want 'Le Noise', een verwijzing naar de Frans-Canadese roots van Lanois, wérkt. Opgenomen tijdens vier nachtelijke sessies in de villa van Lanois in Los Angeles, is het geen plaat geworden die geschikt is voor plezierritjes over weidse highways - u mag het altijd proberen, maar laat het dak toch maar dicht want die vleermuizen vliegen wel erg laag.

Neil Young mocht loos gaan, singing about justice and hitting a bad chord, zoals hij in 'Love and War'zingt en meteen de daad bij het woord voegt, al improviserend zijn weg zoekend in een gloednieuw hoofdstuk van zijn oeuvre. En wat Lanois doet is veel meer dan alles keurig in goede banen leiden en wat effectjes op de juiste plaats mikken.

Lanois speelt mee, maakt van de gitaar van Young een volledige band en slaagt er zelfs in om af en toe iets wat lijkt op een harmony vocal uit een pedaaltje te toveren. Dat hij de twee akoestische songs 'Love and War'en 'Peaceful Valley Boulevard'naadloos tussen de zes elektrische noisehoofdstukken weet te mikken, is op zich al een paar Grammy's waard.

Het absolute hoogtepunt op 'Le Noise' is 'Hitchhiker', een song waarvan de eerstesteenlegging al in 1975 plaatsvond en die Young al sinds de 'Harvest Moon'-tour van 1992 live serveert, maar die pas hier in zijn definitieve vorm wordt gegoten.

Een eerlijk (alle drugs die ooit zijn neus of lippen passeerden komen aan bod), beknopt en zeer onderhoudend relaas dat net zo goed 'De avonturen van Neilke Young' had kunnen heten.

Zelf noemt hij 'Le Noise' folkmetal. Wij zouden het voorzichtig zijn beste plaat sinds 'Mirror Ball' durven noemen.

Voorbeluisteren via:

• Neil Young
• MySpace: Neil Young