John Lennon - Signature Box

Ik ben van de generatie die vond dat al dat gezeur over die fel overroepen Beatles eindelijk eens moest stoppen, zoals er nu ongetwijfeld pubers zijn die vinden dat het gezeur over David Bowie,U2en Princeeindelijk eens moet stoppen.

Ik ben nooit één van de believers geweest die deden alsof Lennon het ware genie was, en de drie anderen – ook Paul McCartney– slechts meelopers. Lennon was bovendien een slechte vader: zijn oudste zoon Julianheeft hij jarenlang verwaarloosd - pas nu schijnt Yoko Ono, die als lustige Witwe aan de kassa zit, hem als volwaardig lid van de familie te beschouwen.

Wél heb ik een groot respect voor het feit dat Lennon er - te midden van massahysterie waarbij die rond U2, Beyoncé of Lady Gaga in het niet verzinkt - in slaagde om min of meer sereen door het leven te gaan. Hij was eerlijk: 'Ik zag meisjes gillen toen Elvisop het bioscoopscherm verscheen, en dacht: díé job wil ik ook.

Seks is de voornaamste reden waarom een jongen muziek maakt.' Hij was revolutionair omdat hij iets zinnigs deed met z'n roem, zoals vrede promoten of naakt poseren (een heel statement in zijn tijd) - geen Bonoof Bob Geldofzonder hem. En hij was revolutionair omdat hij, zoals Jan Leyersooit zei, 'de eerste was die bewees dat ook een lelijk jongetje met een onnozel brilletje een rockster kan worden'. Lennon is z'n arbeidersroots trouw gebleven. Hij ging bijvoorbeeld niet met een bekakt accent praten, in tegenstelling tot Bryan Ferry, Stingen zoveel anderen.

Dat zijn de feiten. Maar de vraag is: moet je anno 2010 nog de nieuwe releases 'Power to the People: The Hits' (een best of op één cd), 'Gimme Some Truth' (een best of op vier cd's) of 'Signature Box'in huis halen? Ik dook in de box, met daarin, verspreid over elf cd's, Lennons acht studioplaten, een schijfje met alle apart uitgebrachte singles en eentje met dertien demo's.

Dat het een indrukwekkend oeuvre is, staat vast. Wat vergaten de mensen altijd over de Beatles? 'That we worked our bloody arses off,'meent Ringo Starr. Lennon was, meer nog dan de anderen, een workaholic en een perfectionist. Songs als 'Instant Karma!', 'Woman Is the Nigger of the World', 'Whatever Gets You Thru the Night'en mijn favoriet '#9 Dream'zijn even briljant als onverwoestbaar, en Lennons grillige maar altijd hypnotische melodieën uniek.

De studioplaten bevatten ook parels die geen singles waren. De rauwe, soms chaotische livejams op de dubbelaar 'Some Time in New York City'zijn de moeite waard, alleen al omdat Lennon haast geen livemateriaal heeft nagelaten. En 'Happy Xmas (War Is Over)'bewijst dat hij zelfs van een klef kerstliedje - cliché aller clichés - iets bijzonders kon maken.

Maar écht onuitgegeven, mooi en ontroerend zijn de demo's, waaronder naakte, kwetsbare versies van 'Isolation'en 'Love'. Ze bewijzen hoe relatief het woord demo bij Lennon was: sommige eerste takes verschillen amper van de eindmix. 'Nobody Told Me'klinkt dan weer alsof het is opgenomen op het toilet en je als luisteraar mee op de pot zit - all areas indeed. 'Serve Yourself'is hilarisch door de imitatie van Jerry Lee Lewisen de verwijzingen naar masturbatie. En op 'Remember'hoor je zelfs het geritsel van Lennons nota's.

Perceptie is alles. Ik heb al mensen ontmoet - niet alleen in Madchester - die dachten dat die Beatles alles hadden gejat van Oasis, in plaats van andersom. Wedden dat Oasis ooit een twáálfdelige box uitbrengt? De 'Signature Box' is in elk geval overdaad die níét schaadt. Dat ik me plots schaam omdat ik Lennon de voorbije jaren te weinig heb gespeeld, is een goed teken.

How do you sleep,Mark David Chapman?

Voorbeluisteren via: