David Bowie - Station to Station (Special/Deluxe Edition)

Maar niemand is zo gul als ene David Bowie, een niet ongetalenteerd individu dat zijn meesterwerk 'Station to Station'uit 1976 opnieuw laat uitbrengen met, naar keuze, twee (de Special Edition) of zelfs víér extra cd's (de Deluxe Edition).

Ik neem aan dat 'Station to Station' gekende stof is. De tournee (11 mei '76, Vorst Nationaal) heb ik gemist wegens te jong, examens en een lief dat Bowie 'een rare' vond (Alice Coopervond ze dan weer 'een toffe' - go figure).

De elpee was fenomenaal, tegelijk mysterieus, avant-gardistisch, commercieel en swingend. Ik zou op platen van Klaxons, TheWhite Stripesen andere Artic Monkeysgráág iets horen dat kan tippen aan 'Fame', 'Golden Years', 'TVC 15', de titeltrack of de killer groove 'Stay'. Zelfs de cover 'Wild Is the Wind'(het origineel is van Nina Simone) is prachtig.

Maar wat potentiële kopers van deze reissue over de streep zal halen is de registratie van het legendarische concert dat Bowie - toen nog The Thin White Duke, dun en bleek en opgefokt van de coke - op 23 maart '76 gaf in het Nassau Coliseum in Uniondale, New York. Ik ken twee verlichte nerds die jaren later naar dat lége Coliseum zijn gereisd in de hoop nog iets van die sfeer te proeven, want dáár was het allemaal gebeurd.

Het goeie van dat concert was, om te beginnen, de perfecte, uiterst funky begeleidingsgroep, alleen geëvenaard door de secondanten van Lou Reedten tijde van 'Rock 'n' Roll Animal' en 'Lou Reed Live'. Als je bedenkt hoe rommelig veel concerten van zelfs de allergrootsten in die tijd klonken, is dit een extreem strak ensemble. Brokje trivia: Bowies pianist Roy Bittanzou een paar jaar later worden ingepikt door Bruce Springsteen.

Bovendien brengt dit concert een tot nog toe niet gedocumenteerde periode in kaart. In 1974 vatte de (ook schitterende) dubbelelpee 'David Live' de theatrale Bowie, toen hij, net Ziggy áf, nog met één been op Mars stond en met het andere in de wereld van Bertolt Brecht.

'Live Nassau Coliseum '76'vermengt rock met soul en funk, en biedt liveversies van songs die tot aan de 'Serious Moonlight'-tournee (1983) in de kast zouden blijven: een ingekort 'Life on Mars?', een stomend en rauw 'Rebel Rebel', een uitgesponnen maar potent 'The Jean Genie'. Het zegt wat over de hoge kwaliteit van deze setlist dat de cover van 'Waiting for the Man', toch ook een klassieker, het enige moment is waarop de aandacht verslapt.

Dikwijls is het ellendig dat een artiest op tournee per se veel songs van z'n nieuwe plaat wil spelen, maar als die een juweel is, wordt zo'n concert algauw historisch.

Voor de nerds (ik ben er ook één) is er ook nog een dik boekje dat naast een vracht foto's (ook uit de film 'The Man Who Fell to Earth') ook Bowies socializen met de collega's (Mick Jagger, Keith Richards, The Who-drummer Keith Moon, Marc Bolan, Rod Stewart, Iggy Pop, fotomodel Britt Ekland, maar ook Andy Warhol, travestietRomy Haagen acteur en überweirdo Peter Sellers) documenteert.

Eén ouwe elpee uitwalsen tot vijf cd's is surrealistisch, decadent en een beetje absurd, en toch is de reissue van 'Station to Station' verplichte kost. En zo kan ook de abominabele bootleg die tot nog toe dienstdeed de vuilnisbak in. Voor wanneer de op achttien schijfjes heruitgebrachte 'OK Computer'?

Voorbeluisteren via:

• David Bowie
• MySpace: David Bowie