Grinderman - Grinderman 2

Cave, Casey, Ellis, Sclavunos- oftewel The Bad Seedszonder de figuranten - hebben één plaat nodig gehad om hun hoofdberoep uit ledematen en achterhoofd te spelen: het geweldige 'Grinderman' (gewoon ter info: de eerste van Tin Machine heette 'Tin Machine').

Daarop belandden ze soms erg dicht bij de lome epiek van The Bad Seeds ('(I Don't Need You to) Set Me Free', 'When My Love Comes Down'), maar van de weeromstuit knalden ze de Bijbel veel vaker in de prullenmand en trokken ze extreem vuilgebekt doch niet zonder humor van leer ('No Pussy Blues', 'Go Tell the Women', 'Love Bomb'). Humor wordt vaker gebruikt om onzekerheid te maskeren, en aangezien er op 'Grinderman 2' erg weinig van terug te vinden is (akkoord, 'Kitchenette'is een grappige songtitel), vermoeden wij dat het kwartet zich dit keer erg zeker van zijn zaak voelde. Té zeker.

Er staan op 'Grinderman 2' te weinig verrassingen, te weinig onverwachte wendingen, te weinig songs om je voorzichtig binnen te loodsen in het aanhoudende kabaal, en te veel kopstoten in het luchtledige. Aan agressie namelijk geen gebrek, en interessante geluiden in overvloed. In opener 'Mickey Mouse and the Goodbye Man'klinkt de gitaar al meteen als een grasmaaier op speed, en Jim Sclavunos alsof hij vijf minuten voor de opnames voor het eerst drumstokken van dichtbij te zien heeft gekregen.

Een geraas en gebral vanjewelste dat in 'Worm Tamer'gewoon wordt aangehouden. 'Heathen Child'- de gitaar door de gaskachel dit keer - is een eerste voorzichtige stap richting conventioneel arrangement (hard-zacht-hard-zacht), maar het niveau 'interessant' wordt pas bij nummer vier, 'When My Baby Comes', overstegen.

Verantwoordelijke is een doodeenvoudige doch uiterst efficiënte zangmelodie en Cave die ons tussen alle ernst en tragiek door plots het wegwerpzinnetje 'Hey, don't do that on the carpet!' voor de voeten gooit. Geen idee waar het op slaat - de hond van Martin Casey, gokken wij - maar het geeft de song reliëf.

'Evil'is alles wat de titel belooft en deed ons herhaaldelijk aan Caves eerste apocalyptische punkgroepje The Birthday Partydenken. Met dat verschil dat je hier hoort dat de muzikanten, wanneer dat van hen gevraagd wordt, wel degelijk kunnen spelen. Ook nog meer dan interessant is 'Palaces of Montezuma', omdat Cave er op heerlijke wijze aan namedropping doet.

Miles Davisis 'the black unicorn', 'a custard-coloured super-dream' laat hij rijmen op 'Ali McGraw and Steve McQueen', en - onze favoriet - 'the spinal cord of JFK' op 'Marilyn Monroe's negligee'. De Nobelprijs voor de Rijmelarij is de zijne!

Maar over het algemeen dus een tegenvaller, deze 'Grinderman 2'. Te drammerig en eentonig in vergelijking met zijn voorganger. Een overvloed aan gegrom, te weinig entertainment. Of het verschil tussen een aap en een wolf op de hoes.

Voorbeluisteren via

Grinderman speelt op zondag 17 en maandag 18 oktober in de AB in Brussel. Beide concerten zijn uitverkocht.

• Grinderman
• MySpace: Grinderman