
Toptracks:
- Appetites
- Dirty Knails
Maar konden ze die ook veertig minuten vasthouden? Jazeker, zozeer zelfs dat we bedremmeld moeten bekennen dat er geen reden te verzinnen is waarom dit New Yorkse kwintet al anderhalf decennium onder onze radar is gebleven, temeer daar ze vijf jaar geleden door hun labelgenoot Kele Okerekenog getipt werden als 'dé ultieme verborgen parel'.
In één adem voegde Okererke eraan toe dat Bloc Partyenkele lepels mosterd bij Les Savy Fav gehaald had. Niet dat die daarom zouden malen, want ze schrikken er zelf niet voor terug om vrijelijk leentjebuur te spelen bij hun helden.
Op 'Root for Ruin' levert dat songs op die herinneren aan de jonge Fugazi('Excess Energies'), Pavement('Dear Crutches'was vijftien jaar geleden geheid een slackerhymne geworden) en vooral Sugar(het uiterst snibbige 'Calm Down'kan zo op Sugars vlijmende meesterwerk 'Copper Blue', en ook door 'High and Unhinged'waart de geest van Bob Moulds machtige driemanschap).
Maar door de energie, de passie en het doorzettingsvermogen waarmee Les Savy Fav tekeergaan zijn ze méér dan zomaar een stel copycats. Vooral Tim Harrington, die zich longen uit het lijf schreeuwt, maakt indruk. Omdat niets menselijks Les Savy Fav vreemd is, gaan ze één keer flink uit de bocht, maar hun poging om een meezingbare midtemporocker ('Let's Get out of Here') te bedenken bedekken we volgaarne met de mantel der liefde.
Alleen wie even onweerstaanbare, licht ontvlambare songs als 'Appetites' of 'Dirty Knails'kan bedenken, heeft het recht daartegen te protesteren. Zwijg dus maar, tenzij u Bob Mould heet.
Les Savy Fav speelt op zondag 21 november in Trix in Antwerpen.





















![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)



0 reacties
reageer ookReageer ook