Jan Swerts - Weg

In de spaarzame arrangementen duiken zo nu en dan een trompet, een viool, een klarinet, een tenortuba en een contrabas op, maar nooit allemaal tegelijk, en immer in beperkte doses.

Drama is aan Swerts niet besteed, tristessedes te meer. Toch worden wij hier niet depressief van: Swerts' stem en zijn circulaire pianomotiefjes werken ongemeen troostend, als een warme deken na een geselende sneeuwstorm.

'Weg' is allesbehalve hapklare popmuziek. Swerts wisselt een paar korte nummers af met composities die - zonder te vervelen! - tien, elf en zelfs eenentwintig minuten duren. Vergelijkingspunten: de soloplaat van Mark Hollis, Sylvain Chauveau(minus de elektronica), het rustigste van Michael Nyman, Max Richter(de bruggenbouwer tussen klassiek en pop die net zelf bevallen is van het innemende 'Infra'), en we durven de man zelfs de pianopendant van Mark Kozelek(herinner u Red House Painters) te noemen.

Opvallend: alle nummers hebben een straatnaam als titel ('Driekruisenstraat 111', 'Aalsterweg 10', 'Bayostraat 42/44'), alsof elke song verbonden is met een plek uit Swerts' verleden. Uit zijn impressionistische teksten valt zelden een verhaal te distilleren, en toch voel je dat hij mijmert over dingen die voorbij zijn en een wrange nasmaak achterlaten. Maar ook hier: geen gitzwart pessimisme, maar woorden die de ziel laven.

Niets had ons kunnen voorbereiden op 'Weg': het is lang geleden dat we vanaf de eerste beluistering zo zijn opgezogen door een cd, en vele luisterbeurten later jaagt de plaat nog altijd een warme gloed door ons lichaam. Tijd dat het nog eens sneeuwt.

Voorbeluisteren via:

• MySpace: Jan Swerts