Stromae - Cheese

Grappig dat te horen uit de mond van de man die 'Alors on danse'schreef, een oorwurm die, vergezeld van een weemoedige sample van een kaduke trompet, de zoveelste lost generation bejankt: alles is naar de kloten, we dansen op de vulkaan, trekken baantjes in de ruwe olie en ontbijten in het vilbeluik.

En wat dachten we daaraan te doen? Een danske placeren, tiens! We begrijpen waarom de schrik 'm om het hart sloeg - zijn debuutsingle verschalkte in de Europese hitlijsten de Lady Gaga's dezer wereld, en ook Amerika lonkt - maar hij mag op zijn beide oren slapen: zijn debuutplaat 'Cheese' doet, dankzij een shitload aanstekelijke refreinen en straffe tekstflarden, het beste verhopen voor de toekomst.

Stromae onderscheidt zich van het gros van zijn collega-beatbakkers door resoluut voor songs te kiezen in plaats van opgesmukte klanken die alleen zijn coolfactor de hoogte moeten injagen.

Dat zijn medebewoners uit het land van boem en klets volop experimenteren met dubstep, minimal of agressieve electro zal 'm worst wezen: hij kleedt zijn veelal melancholische, ietwat naïeve verzuchtingen aan met - en daar wringt helaas de veterloze sneaker - goedkope hiphopbeats, verlepte housetrucs en clichés die net naast de uitverkoopbak van de eurotrance waren gevallen. Alleen komt hij daar in sommige gevallen - 'Bienvenue chez moi', 'Rail de musique' en 'Te quiero'- nog mee weg ook.

Vooral 'Te quiero' is redelijk fabuleus: 'Donc comme tout le monde je vais en souffrir / Jusqu'à la mort' zingt hij, terwijl hij klinkt als een doorleefde house-incarnatie van Jacques Brel. Al grossiert hij allerminst in dubbele bodems en lagen: de meeste nummers zijn op en top W.Y.H.I.W.Y.G. - what you hear is what you get.

In 'Rail de musique' heeft hij het bijvoorbeeld over 'ma clope, mon shit, ma dose, ma weed, ma coke, mon speed, mon crack, ma musique' om de brandstof die door zijn levensader vloeit te bezingen, in 'House'llelujah' out hij zich als volgeling van de H. Muziek. 't Zijn ietwat goedkope, maar ontwapenend eerlijke - én beklijvende - programmaverklaringen.

Dat we toch geen drie sterren richting 'Cheese' slingeren, ligt aan de vele flauwiteiten en slordigheden die de zelfverklaarde maestro van twee frank vergat te couperen. 't Is doodjammer dat het Stromae aan terneis (of aan nederigheid, al valt dat te betwijfelen) ontbrak om een goeie producer over zijn schouder te laten meekijken.

Die had 'm op gezette tijden een schop kunnen verkopen en 'm diets kunnen maken dat - een greep uit het aanbod - die allerlaatste beat die na de fade-out van 'Rail de musique' keihard door de speakers knalt gewoon kinderachtig is in plaats van grappig. Of dat zijn kurkdroge stem nu ook weer niet in iedere break overeind blijft (wél in 'Alors', níét in 'Summertime'). Of dat de bijna-instrumental 'Silence' een smakeloze brok nougatbeat is die alleen maar dansvloerdramatiek suggereert.

Niettemin: très sympa plaatje.

Voorbeluisteren via:

• MySpace: Stromae